focus on politics focus on sports

"Komponent tajemnicy" Zyta Gilowska na 10 dni przed katastrofą smoleńską

2011-11-29T16:13:00.000-08:00

Zyta Gilowska o rezygnacji Donalda Tuska z kandydowania w wyborach prezydenckich. Wywiad opublikowany na 10 dni przed katastrofą smoleńską:

Link do całości.

Wracając do tych tajemnic polskiej polityki. Nie jest dla pani tajemnicza rezygnacja Tuska z kandydowania na prezydenta?

Trochę tak. Można to tłumaczyć obawami przed przegraną, ale to mnie nie przekonuje. Można tłumaczyć zamiarem utrzymania władzy premiera – też mnie nie przekonuje.

Dlaczego to panią nie przekonuje?

Przede wszystkim dlatego, że Donald Tusk przez minione cztery lata zachowywał się jak osoba, która otwarcie i bardzo konsekwentnie zmierza do prezydentury. Taka wolta, na dokładkę niezbyt serio objaśniana tymi żyrandolami, ma skrywany komponent, jakąś tajemnicę.

Może więc to jakiś kaprys Donalda Tuska?

Nie. Tego typu kaprysy mają tylko bardzo młode dziewczyny na pograniczu gimnazjum i liceum.

Czyli na gruncie wiedzy istniejącej w domenie publicznej nie sposób tej rezygnacji wytłumaczyć?

Tak. I odpowiadając wprost na pani pytanie: moim zdaniem jest w tym jakaś tajemnica.

Tym, którzy przyczyny analizują, brakuje więc może jakiegoś elementu tej układanki, jakiejś wiedzy?

Sądzę, że tak właśnie jest.

A to kiedyś się wyda?
Generalnie żywię takie XIX-wieczne i chyba naiwne przekonanie, że kiedyś wszystko się wyda. Myślę więc, że wyda się i to.

Zamach na prezydenta Mozambiku, TU134 i fałszywa radiolatarnia

2011-11-01T16:11:00.001-07:00

Polecam film serii Journeyman.tv o katastrofie lotniczej, w której zginął Samora Machel, prezydent Mozambiku. W mojej opinii to właśnie wtedy ludzie służb sowieckich poznali technologię, która wykorzystana została w kwietniu 2010 nad Smoleńskiem. Zapraszam.

Prawdomówni inaczej - ostatni viral kampanii

2011-10-07T08:25:00.001-07:00

No to zapraszam do najlepszego z wirali jakie powstały w kampanii tegorocznej kampanii wyborczej do sejmu. Lubię ten styl.

Tuskobus w drodze

2011-09-27T07:50:00.000-07:00

Platforma w Lubinie. 30 minut debaty politycznej.

8 godzin w PKP -

2011-09-20T04:17:00.001-07:00

Jadąc do stolicy państwa, którego Premier informuje mnie codziennie, że "nie mam kompleksów" i że "z dumą" patrzę "odważnie" w przyszłość, myślę jak pięknie rozwija się mój kraj pod rządami zrównoważonego rządu speców od spraw zasadniczych.

Energii, bezpieczeństwa, handlu czy prawa. W zasadzie gdzie nie spojrzeć fachowcy konkurują między sobą o najbardziej prestiżowe stanowiska w jednym tylko celu: RAZEM pracować BY ŻYŁO SIĘ LEPIEJ. Wczoraj o godzinie 23.03 wsiadłem w pociąg w tysiącletnim Gdańsku, stolicy Trójmiasta - największego zagłębia portowego RP. Ten pociąg do stolicy jedzie 8 godzin. 360 kilometrów. Ile to jest na godzinę?

Nowa kampania billboardowa PO

2011-09-18T08:34:00.000-07:00

Lotos skarbem państwa – oświadczenie Macieja Łopińskiego

2011-09-15T10:56:00.000-07:00

Dnia 15 września, czyli dzisiaj odbędzie się pierwsze czytanie obywatelskiego projektu Ustawy o zachowaniu przez państwo polskie większościowego pakietu akcji Grupy Lotos SA. Pod tym projektem podpisało się ponad 150 tysięcy Polaków a 20 tysięcy wysłało listy w tej sprawie do marszałka Sejmu.

Dywersyfikacja dostaw surowców energetycznych i zapewnienie Polsce bezpieczeństwa energetycznego była jednym z priorytetów polityki prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Prywatyzacja Lotosu pozostaje w całkowitej sprzeczności z tą polityką i stanowi zagrożenie dla suwerenności Polski.

Lotos to największa firma Pomorza, jedna z największych i najważniejszych firm w Polsce. Dość wspomnieć, że w 2010 r. przychody Grupy Lotos wyniosły ponad 18 mld złotych. Ale nie tylko wielkość decyduje o roli Lotosu w gospodarce. Rafineria w Gdańsku należąca do GL i będąca jej najważniejszą częścią jest jedną z najnowocześniejszych w Europie. Właśnie zakończono realizację programu inwestycyjnego Lotos 10+, który podwoił możliwości przerobu ropy naftowej, poprawił efektywność tej produkcji, sprawił, że gdańska rafineria jest bardziej przyjazna środowisku. Inwestycja w Gdańsku, zakończona wiosną tego roku, kosztowała ponad 1,2 mld euro i była to, jak oceniają niektórzy eksperci, największa przemysłowa inwestycja w Polsce po 1989 r.

W tej sytuacji prywatyzacja Grupy Lotos rozpoczęta przez rząd Donalda Tuska jest niezrozumiała z co najmniej kilku powodów:
- Grupa Lotos zgodnie ze strategią rozwoju sektora paliwowego z 2006 r. miała odpowiadać za bezpieczeństwo paliwowe naszego kraju. Lotos testował ropę z Kuwejtu, z Morza Północnego, nie po to, by sprawdzać jakość swoich instalacji, ale po to, by przeanalizować alternatywne możliwości zakupu ropy naftowej na wypadek kłopotów z dostawami z Rosji. Także w tym celu Grupa Lotos, a dokładnie wchodząca w skład GL spółka Petrobaltic, prowadzi poszukiwanie ropy na Bałtyku i Morzu Północnym. Tymczasem wystawienie akcji GL na sprzedaż sprawia, że być może to strategiczne zadanie nie będzie realizowane. Sprzedając komukolwiek pakiet kontrolny GL, rząd ryzykuje, że wcześniej czy później GL znajdzie się pod kontrolę kapitału niewiadomego pochodzenia, lub firm rosyjskich. W tej sytuacji mówienie o roli Lotosu jako gwaranta bezpieczeństwa energetycznego będzie utopią. Grupa Lotos jest zbyt ważna dla bezpieczeństwa Polski, aby ją prywatyzować.

- Realizacja programu inwestycyjnego 10+ jest zdarzeniem niezwykle ważnym w historii Polski. Obala bowiem mit, że tylko silny, zagraniczny partner czy inwestor jest w stanie rozwijać polskie spółki. Lotos rozwija się samodzielnie, przy zastosowaniu najnowszych światowych technologii, a globalne firmy były usługodawcami polskiego koncernu. Ale koncepcja i realizacja były efektem działania polskich menedżerów. Czy nie można założyć, że w przyszłości Grupa Lotos nadal będzie się rozwijała dzięki zaangażowaniu Polaków?

- Jeżeli jednak ktoś upierałby się, że prywatyzacja jest potrzebna - zadajmy inne pytanie. Czemu akurat teraz mamy prywatyzować Grupę Lotos? Jest to nowoczesny zakład, o ogromnym potencjale rozwojowym. Ale jednocześnie GL jest zadłużona z powodu przeprowadzanych w ostatnich latach inwestycji. Z tego powodu nie uda się uzyskać ceny odpowiadającej realnej wartości tej Grupy. Do tego mamy do czynienia z niebywałym rozchwianiem światowych giełd i rynków finansowych. Drastyczne spadki kursów akcji, jeszcze gwałtowniejsze zmiany kursów walut - to dzisiejsze realia rynków. Czy w tej sytuacji warto sprzedawać Grupę Lotos? Czy w tej sytuacji można mówić o uzyskaniu dobrej ceny z tą firmę? Moim zdaniem - nie.

- Prywatyzacja Grupy Lotos ma tak naprawdę jeden cel. Nie jest nim rozwój firmy, bo rozwija się ona sama. Celem jest pozyskanie pieniędzy z jej sprzedaży dla załatania dziury budżetowej. Czy naprawdę warto sprzedawać Lotos, aby przejeść te środki?

Cisi bohaterowie z rybą na twarzy

2011-09-14T13:10:00.000-07:00

W GPC tekst ukazał się w nieco zmienionej formie i pod redakcyjnym tytułem "Śledziem po ryju"

"A Dyduch jak się będzie stawiał, to dostanie w ryj" powiedział senator PO w słynnym wałbrzyskim nagraniu. Poseł PO z Gdyni, Tadeusz Aziewicz, też lubi ten surowy styl. Kampanię do sejmu rozpoczął od publikacji nagrania, w którym na twarzach trójki jego młodych współpracowników lądują zdechłe śledzie. "Śledź nas w internecie" brzmi przekaz spotu.

Jeśli jednak zastanowić się głębiej, to spot przedstawia cichych bohaterów ostatnich 4 lat. Co z podatkami? Co z przedszkolami? Co z aferą hazardową? Co wyście w ogóle robili przez te 4 lata? - dzielni znoszą kolejne razy za swych pryncypałów Młodzi Demokraci. Szkoda mi ich, bo kiedy przychodzi do kampanii, kiedy pracy jest najwięcej - partia w nagrodę za ich trud daje im mokrą rybą po pysku ku uciesze internautów.

Zalew Wiślany i żegluga morska. Anna Fotyga i Leonard Krasulski zapraszają.

2011-09-13T02:53:00.000-07:00

Minister Spraw Zagranicznych RP w latach 2006 2007 Anna Fotyga, oraz Leonard Krasulski zapraszają do udziału w konferencji prasowej dotyczącej relacji polsko rosyjskich i swobodnej żeglugi morskiej w rejonie Zalewu Wiślanego.

W spotkaniu z mediami wezmą udział również: Hanna Foltyn – Kubicka, oraz Aleksandra Jankowska, kandydująca w wyborach do Parlamentu z listy PiS zastępca wojewody pomorskiego w roku 2007.

Spotkanie zaplanowane jest na wtorek 13 września, na godzinę 13.00 w miejscowości Kąty Rybackie. Wcześniej Minister Fotyga oraz Poseł Krasulski wypłyną łodzią motorową z Krynicy Morskiej i przepłyną po stronie Zalewu Wiślanego na samo spotkanie.

Mierzeja Wiślana jako część linii brzegowej Polski stanowić może doskonałą alternatywę komunikacyjną i transportową dla całej wschodniej ściany Rzeczpospolitej. Przekop przez Mierzeję Wiślaną jest projektem, umożliwiającym zwiększenie znaczenia Elbląga jako pełnoprawnego portu morskiego.

Z tego projektu zrezygnował obecny rząd RP po wizycie premiera Rosji 1 września 2009 roku w Polsce i po podpisaniu porozumień między Polską a Rosją w sprawie żeglugi po Zalewie Wiślanym.

Zaplanowane na 13 września spotkanie wyborcze związane jest z tym problemem politycznym.

Wikipedia o przekopie

GWyborcza o temacie

Puszczanie oka bez spodni - komentarz dla Gazety Polskiej Codziennie

2011-09-13T01:32:00.000-07:00

Dotychczasowy przebieg kampanii wborczej przynosi jeden wniosek: partia rządząca swój przekaz kieruje do konkretnej grupy: mieszkańców miast w wieku pomiedzy 18 a 32 rokiem życia. Ten tradycjnie platformerski elektorat wykonał bowiem w ostatnich wyborach zaskakującą woltę: zagłosował gremialnie na Jarosława Kaczynskiego.

Powtórzenie tej sytuacji w nadchodzących wyborach może mieć katastrofalne skutki dla PO. Stąd to 'solo' i inne podobne odzywki szefa rządu. Ten luzacki styl przypomina nauczyciela, który nie mogąc utrzymać w klasie dyscypliny proponuje uczniom przejście na 'Ty' i odpalenie papierosów w ostatniej ławce.

Grupa wyborców, do których Premier puszcza oko świeżo ma w pamięci obraz takich belfrów. Ze swoich lat szkolnych w III RP.

Ich świetnym obrazem jest wyluzowana Pani Minister Edukacji Narodowej Katarzyna Hall bez spodni.

Michał Rachoń

Anonimowi funkcjonariusze układają się w puzzle

2011-09-01T04:36:00.000-07:00

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego wydała już dwa komunikaty w sprawie tekstu GP o inwigilacji Prezydenta RP. W oświadczeniu przesłanym wczoraj do Polskiej Agencji Prasowej ABW koryguje nieścisłości, które analitycy tej instytucji wyszukali w tekście Doroty Kani. Że Prezydenta nie inwigilowali, a informowali, że Kania bazę nazwała nie tak, jak funkcjonariusze, tylko inaczej, że Prezydent nie używał BlackBerry, a czegoś innego oraz że nie nikt nigdy nie analizował sytuacji prawnej w Polsce po ewentualnej śmierci Prezydenta oraz większości dowódców, a nawet jeśli to ABW takich analiz nie sporządzała.

Nikt słowem jednak nie wspomina czy faktycznie wewnątrz ABW ktoś wprowadzał zmiany w którejkolwiek z baz danych posługując się do tego celu kartami identyfikacyjnymi należącymi do funkcjonariuszy, których akurat w nocy nie było w budynku przy Rakowieckiej. Chętnie zapoznałbym się z "uzupełnieniem" tego wątku. Jeśli bowiem faktycznie ktoś pozwolił sobie na wprowadzenie nazwiska urzędującego prezydenta do systemu komputerowego najpotężniejszej polskiej służby w taki sposób, i nie zostało to wykryte następnego dnia przez samą służbę, to mamy do czynienia albo z sytuacją w której Agencja nie panuje nad własnymi działaniami, albo bierze udział w opisywanym procederze. To dość mroczna alternatywa.

Jak fachowo zinterpretować taką sytuację, wiedząc z perspektywy czasu, że Prezydent zginął w niewyjaśnionych okolicznościach? Nie wiem. Ale wiem, że każda z tych sytuacji ma swoją kwalifikację prawną. Osobiście jedną z tych możliwość dopisuję do listy puzzli, które układają się w obrazek znany z głośnych za oceanem spraw: Watergate, czy zabójstw braci Kennedych.

O anonimowych funkcjonariuszach w obu tych sprawach możecie dowiedzieć się więcej w dwóch filmach dostępnych na Youtube:

1) The Watergate:

2) The Men Who Killed Kennedy:

Dziennikarz TVN w czasie relacjonowania Afery Marszałkowej

2011-08-28T15:10:00.000-07:00

Holendrzy o zamachu

2010-10-26T07:51:00.001-07:00

Of bekijk de flash versie.

Wstyd dla polskich telewizyjnych dziennikarzy śledczych. Poza Misją Specjalną i materiałem jednym Polsatu nikt nie stanął na wysokości zadania. Materiały o naszej tragedii robią holenderscy dziennikarze.

Citizen of a sovereign Polish state

2010-08-27T05:26:00.000-07:00

Today, I've received an informal information concerning the polish prosecutors' abrogation of the inquiry into an artistic happening, which I took part in september last year. My comment to this case would be unnecesary if it had not revealed a scandalous legal mechanism in force currently in Poland - an independant and democratic state of law.

For, after nearly a year to conduct the inquiry, the Polish prosecutors ascertained, that myself - a citizen of the sovereign Polish state - am not a subject of prosecution by polish institutions, because such a an oppinion was issued by the Russian Ministry of Justice. I think this state of affairs is absolutely scandalous and disparaging to the independence of the Polish State.

At the current moment I'm consulting my next steps in the matter along with my lawyers.

Obywatel Polski, prokuratura i rosyjskie Ministerstwo Sprawiedliwości

2010-08-26T07:16:00.000-07:00

W dniu dzisiejszym otrzymałem nieformalną informację na temat umorzenia przez polską prokuraturę śledztwa w sprawie happeningu artystycznego, w którym wziąłem udział we wrześniu zeszłego roku. Mój komentarz do sprawy byłby w zasadzie zbyteczny, gdyby nie fakt, że ta błaha w istocie sprawa ujawniła skandaliczny mechanizm prawny, jaki obowiązuje w Polsce - niepodległym i demokratycznym państwie prawa.

Oto bowiem po prawie roku prowadzenia śledztwa polscy prokuratorzy skonstatowali, że ja - obywatel państwa polskiego nie podlegam ściganiu przez polskie instytucje, ponieważ taką opinię wydało rosyjskie Ministerstwo Sprawiedliwości. Uważam taki stan rzeczy za skandaliczny i uwłaczający podmiotowości Państwa Polskiego.

Konsultuję w chwili obecnej dalsze działania w tej sprawie z moimi prawnikami.

List do Tomasza Arabskiego w sprawie samolotu Tu-154 z października 2008

2010-07-23T06:27:00.000-07:00

Email, który wysłałem do Tomasza Arabskiego, w reakcji na jego wypowiedzi dotyczące samolotu Tu-154 i polemiki Pana Ministra z Prezydentem RP. W mojej ocenie polemiki zupełnie nieuprawnionej. Wówczas wydawało mi się to drobiazgiem.

--

Michal Rachon
do tarabski@kprm.gov.pl
data 17 października 2008 15:21
temat został Pan wpuszczony w maliny
wysłana przez gmail.com
ukryj szczegóły 17-10-08

Panie Ministrze, uważam że ktoś wypuścił Pana w maliny. Osoba pełniąca funkcję publiczną może prowadzić zabójcze polemiki, ale ze swoimi odpowiednikami... W tym sensie nie ma nic zdrożnego w ostrych wymianach zdań Pana Ministra z Ministrami Kancelarii Prezydenta. Inaczej niestety wychodzi śmiesznie, szczególnie kiedy używa Pan liczby mnogiej ("zdecydowaliśmy, że").

Obawiam się że ktoś liczył że Pan zaatakuje Pan Prezydenta z całą furią, aby w razie czego obarczyć Pana odpowiedzialnością i komisyjnie ściąć Pańską głowę. Mam nadzieję, że nie mam racji.

ukłony z Gdańska,

Michał Rachoń

--
| michal.rachon@gmail.com
| skype: michalrachon
| youtube.com/michalrachon

-------------------------------------------------------

Niniejszy email skierowany jest wyłącznie do osób znajdujących się w polu "To" oraz "CC". Autor nie wyraża zgody na jakąkolwiek formę przykazywania treści powyższej korespondencji osobom trzecim. Jakiekolwiek przesyłanie treści tego mejla do osób trzecich bez wyraźnej, wyrażonej pisemnie zgody autora stanowi pogwałcenie praw własności intelektualnej właściciela, zostanie uznane za naruszenie dóbr osobistych podlegających ochornie na podstawie art. 23 i 24 kodeksu cywilnego i spowoduje skierowanie powództwa do sądu powszechnego.Koncepcje i opinie przedstawione w powyższej korespondencji stanowią prywatną opinię autora i nie mogą być łączone z opiniami jakiejkolwiek partii politycznej.

Jeżeli treść powyższej informacji została przesłana do osoby trzeciej autor prosi o niezwłoczne skasowanie mejla, oraz o kontakt pod adresem michal.rachon@gmail.com.

Znaczki z Wysp Św. Tomasza i Książęcych

2010-06-27T10:42:00.000-07:00

Dostałem dzisiaj mejlem. Z komentarzem, że da się na Wyspach Świętego Tomasza wydać takiego znaczki. U nas nie za bardzo.

Silobreaker on polish election

2010-06-22T00:48:00.001-07:00

www.silobreaker.com

o sporcie

2009-11-08T11:03:00.000-08:00

Pytanie dlaczego jest tak źle jest jednym z banalnych. Liczba zatrzymanych przestępców związanych z zawodowym sportem zbliża się powoli do 300, jeżeli najbardziej popularnym polskim sportem rządzi zorganizowana grupa przestępcza, to w zasadzie nie ma o czym dyskutować. Inaczej być nie może.

Problem jest dużo głębszy, niż fakt że od najmniej dwudziestu lat nie istnieją w Polsce zawodowe rozgrywki na poziomie ogólnopolskim. Jeżeli Janusz Zaorski w roku 1988 nakręcił film pod tytułem "Piłkarski Poker", w którym opisał kropka w kropkę praktyki korupcyjne, którymi dzisiaj zajmują się do spółki Centralne Biuro Antykorupcyjne, wrocławska prokuratura i sądy w całej Polsce, to wynika z tego wprost jedna rzecz: o wyniku sportowym w piłkarskiej ekstraklasie (oraz na wszystkich poziomach gry, w której piłkarze otrzymywali za swoją grę wynagrodzenie) nie decydował wynik sportowy, a wynik finansowo - politycznej układanki, w której ostatnie słowo należy zawsze do sędziego lub sędziów.

Wiem o czym mówię - od 13 roku życia uczestniczyłem we wszystkich poziomach rozgrywek koszykarskich aż do poziomu bezpośredniego zaplecza koszykarskiej ekstraklasy. Z zespołu, w którym się koszykarsko wychowywałem jako nastolatek jedynie dwóch, może trzech zawodników zaistniało w jakikolwiek sposób na koszykarskich parkietach w Polsce. Ponieważ istotą sportu jest rywalizacja, a w każdej rywalizacji jest więcej przegranych, niż wygranych - wśród tych, którzy rywalizację przegrali (nie tylko jak sądzę w koszykówce) jest bardzo istotna grupa, tych którzy postanowili nie odchodzić od sportu, a zająć się sędziowaniem.

To właśnie w środowisku sędziowskim tkwi moim zdaniem sedno problemu polskiego sportu. Aby problem ten zrozumieć, należy przeanalizować mechanizm awansu sędziowskiego. Nie znam w szczegółach mechanizmów rządzących poszczególnymi dyscyplinami sportu, wiem natomiast jak działa to w koszykówce - w skrócie o awansie i nominacji sędziowskich do kolejnych lig decyduje samorząd sędziowski, dla niepoznaki zwany okręgowymi związkami koszykówki. Dotyczy to każdego poziomu - mlodzików, kadetów i kadetek, juniorów i juniorek, juniorów i juniorek starszych, wreszcie seniorów na wszystkich poziomach rozgrywek (od okręgowych B i A klasy, przez III ligę). W wypadku rozgrywek centralnych decyzję podejmuje związek krajowy - w wypadku koszykówki Polski Związek Koszykówki.

Pracę każdego sędziego w każdym meczu obserwuje przedstawiciel samorządu sędziowskiego i ocenia. Według przepisów pracę sędziów - w praktyce, choć jego wpływ na sędziów jest nieporównanie większy - obserwator (a raczej reprezentowany przez niego samorząd sędziowski) ocenia również zachowanie zawodników, zachowanie trenerów, kibiców, organizację meczu... A więc jak się łatwo domyślić, decyduje o wszystkim. Bo wszystkie te elementy mają, lub mogą mieć kluczowy wpływ na wynik, z którego rozliczane są kluby.

W praktyce w każdej lidze są kluby cieszące się większym lub mniejszym wsparciem samorządu sędziowskiego. Kiedy grałem - nie mogłem pojąć czemu w kluczowych meczach każdego sezonu mój klub rozbijał się o gwizdki. Pojąłem to, kiedy któregoś dnia wkroczyłem po meczu do szatni, w której trener przeciwnej drużyny tłumaczył dwójce sędziów (jeden z sędziów był moim kolegą z czasów juniorskich) dlaczego dwóch zawodników mojej drużyny "nigdy nie powinno grać w poważną koszykówkę". Ponieważ trener stał tyłem do drzwi, nie był świadom tego, że słyszałem całą jego kompromitującą wypowiedź.

Wówczas dotarło do mnie, że sędzia mający do wyboru w kluczowym momencie meczu zagwizdać faul w jedną, lub drugą stronę podlega dużo więkzej presji, niż ja kiedy bronię najlpszego strzelca przeciwnej drużyny w ostatniej minucie dogrywki meczu o awans ligę wyżej. Dla mnie to pasja, dla niego kariera. Jeśli mecz o awans wygrywa nie ten, kto miał wygrać, to walą się plany: przegranego zespołu, sędziego, obserwatora i cholera wie kogo jeszcze. Decyzji sędziowskich z meczów nie zmienia sie nigdy. Jeden gwizdek, lub brak gwizdka i problemu nie ma. Jest za to perspektywa sędziowania w wyższej lidze, za wyższe stawki, a przy odpowiednim podejściu do własnych obowiązków może nawet sędziowanie w ekstraklasie, lub na poziomie międzynarodowym, a to już poważne pieniądze. Nawet tylko te oficjalne.

Mechanizm awansu samych sportowców wygląda inaczej. Poza przypadkami wyjątkowymi musisz wyjść na boisko i pokazać, że trafiasz celniej, mocniej bronisz, jesteś bardziej zaangażowany, silniejszy, bardziej skoczny... Wtedy masz szansę na grę w lepszym klubie, może nawet za pieniądze. Im wyższy poziom, tym pieniądze wyższe. Wszystkie te cechy da się wypracować wyłącznie w jeden sposób: trenując. Ciężko i sumiennie, a wynik i tak jest niepewny. Nic, lub niewiele da sprzyjający trener lub prezes, bo koniec końców na boisku wszystko widać. Rywalizacja sportowa opiera się o wynik i to wynik rozlicza sportowców.

Cóż jednak, kiedy sportowcy mający przed soba karierę trwającą maksymalnie 20 lat od pierwszego treningu do ostatniego meczu wiedzą, co naprawdę decyduje o wyniku czy awansie ligę wyżej? Co kiedy tą samą wiedzę posiadają prezesi klubów, dyrektorzy sportowi, wpływowi kibice i sponsorzy? Dzieje się to samo co wszędzie - w polityce, w biznesie, na ruchu drogowym. Gorszy pieniądz wypiera lepszy. W ten sposób degenerują się sportowcy, a z nimi cały sport. To dlatego kapitan Arki Gdynia zbiera za wiedzą szefów klubu w szatni dodatkowe pieniądze, które niefrasobliwie zaproponował sędziemu na boisku, w czasie meczu.

Wniosek ostateczny, który płynie z takich realiów sportowych jest prosty. Jeśli od 20 lat w polskiej piłce nożnej to nie sportowa rywalizacja decyduje o wyniku, a zasobność klubu, to jakim niby cudem nasi sportowcy mają wygrywać z tymi, którzy co dwa, trzy dni w swojej lidze grają i rywalizują na serio i na poważnie, a mistrzostwa krajów wygrywają najlepsze drużyny? Chciałbym być dobrze zrozumiany - nasi sportowcy grający na najwyższym poziomie od 20 lat uczą się załatwiania meczów, a nie rywalizacji. Nie ma co się więc dziwić, że regularnie przegrywają z tymi, którzy 20 lat uczyli się rywalizacji.

Mam pomysł na przełamanie tego impasu i rozwiązanie problemu. Tym rozwiązaniem jest likwidacja związków sportowych w ich dzisiejszym kształcie. Związki są dzisiaj korporacjami zarządzanymi przez sędziów. Piłkarze, koszykarze, czy siatkarze nie uczą się na treningach robienia polityki, zbierania głosów, czy wycinania opozycji. Uczą się grać, nie mają więc najmniejszej ochoty na wchodzenie w parapolityczne układy sędziowskie. Dla sędziów, to chleb powszedni. Nic więc dziwnego, że to oni trzymają władzę w polskim sporcie.

Dlatego proponuję rozpocząć dyskusję o likwidacji związków sportowych. W ich miejsce powinny powstać organizacje, zarządzające wyłącznie narodowymi reprezentacjami w poszczególnych dyscyplinach sportu.

Nie wystawiać mebli

2009-11-02T04:27:00.000-08:00

To mi wygląda na prowokację. Ferment? Rewolucja w powietrzu? Nie wydaje mnie się...

Konrad Piasecki z Czesławem Kiszczakiem

2009-10-30T13:33:00.001-07:00

Kiszczak z Piaseckim To ja bylem autorem rewolucji.mp3

Bardzo interesujące rozmowa Konrada Piaseckiego z Czesławem Kiszczakiem. Kluczowe zdanie "To ja byłem autorem przemian".

Wirtualny Futbol - The Best of PES Arsenal

2009-10-28T03:57:00.000-07:00

Legendy Wirtualnego Futbolu

Wiadrov za Van Persiego

2009-10-28T03:22:00.000-07:00

Ważny moment jednego z meczów w ekstraklasie Master League w Pro Evolution Soccer 2008. Haust Wiadrov opuszcza plac gry.

Bajeczny atak, o którym może tylko marzyć Franek Smuda: Theolonius Jack, Bul Bulator, oraz Gadoha Golfstrom.

Czy Petro Fallus skończy karierę?

2009-10-21T08:01:00.000-07:00

Świat wirtualnej piłki nożnej w Polsce zelektryzowała wczoraj sensacyjna wiadomość, jaką podał na konferencji prasowej popularny "jebnięty", czyli Petro Fallus. Po kolejnym meczu Arenalu wypalił: "Mam już 46 lat, czas pomyśleć o moim dziecku. Myślę o zakończeniu kariery wraz z końcem tego sezonu". Po meczu informację o planowanym odejściu na emeryturę podała także firma reprezentująca interesy innych gwiazd ligi: Tiny Terner, Profa Kolakowskiego, Ariela Sharona. Brakuje informacji na temat planów gwiazdy Man Dred Wiesława Wilczeza, popularnego "Pana Wiesia".

Dziennikarze mieli też wczoraj okazję porozmawiać z Thorem Thorsennem o planach na drugą część sezonu.

Marina Katić - II rozgrywająca reprezentacji Chorwacji

2009-09-28T04:21:00.000-07:00

Nie karać Rachonia! oświadczenie zarządu PO w Sopocie

2009-09-22T01:47:00.000-07:00

Wklejam treść oświadczenia sopockiej PO na temat mojej skromnej osoby. Moja odpowiedź na blogu www.michalrachon.salon24.pl

--

Nie karać Rachonia!

Arystoteles mawiał „Kara jest także rodzajem lekarstwa”. Jeżeli choroba kogoś dopada – leczyć bezwzględnie go należy. A co w przypadku kiedy i chory i lekarz źle rozpoznają symptomy i zastosują nieodpowiednie leczenie? Choroba może nadal się rozwijać, może również zarażać innych. A to już tylko krok do epidemii. Epidemii braku klasy, bezczelności i głupoty.

Z dużym zażenowaniem przeczytaliśmy w prasie informację o karze, jaką sopockie struktury Prawa i Sprawiedliwości postanowiły nałożyć na swojego rzecznika. Za paradowanie przebraniu penisa z napisem PUTIN w dniu i miejscu wizyty Premiera Rosji, Pan rzecznik ma przeprowadzić serię spotkań z młodzieżą...

I czego ich nauczy? Nietolerancji, chamskiego zachowania, kpiny z prawa i dobrych obyczajów?

Kara ma być przyznaniem się do błędu i swoistą pokutą za nie, ma przeciwdziałać podobnym czynom w przyszłości. Tymczasem Pan Rachoń dostał nagrodę – ma spotykać się z młodymi ludźmi i lansować własną osobę. Będzie brylował, naciągał rzeczywistość, manipulował. Sam przecież na łamach prasy zapowiadał, że żadna to kara dla niego i wręcz się z niej cieszy. Niepokojem napawają również wypowiedzi o ewentualnych ekspertach mających uczestniczyć w spotkaniach. Czy będą to politolodzy, historycy, rzeczywiste autorytety? Czy może tuby partyjne?
To kara dla Pana Rachonia czy element nieustającej kampanii wyborczej?

Apelujemy do struktur partyjnych PiS-u o wymierzenie rzeczywistej kary za nieobyczajne zachowanie tego młodego człowieka.

Z poważaniem,
Zarząd Koła Sopot Platformy Obywatelskiej RP

Z cyklu historia polskiej koszykowki

2009-08-19T05:42:00.000-07:00

Jak się okazuje licencja C-Tryba z ekstraklasy ma swoją wartość. Zdecydowanie mniejszą niż zdjęcie MG13, ale zawsze...

Zabójstwo Zachara w kontekście Trójmiasta

2009-08-09T10:56:00.000-07:00

Zapraszam na relacje video

Wybielanie Oczerniałych w Sopocie

2008-11-23T04:16:00.001-08:00

Stowarzyszenie Obrony Drobnych Posiadaczy w Sopocie zorganizowało bardzo ciekawą akcję pod Urzędem Miasta. Tytuł akcji - wybielanie oczernionych. Zapraszam do obejrzenie video:

Rozwiązać sopocką Platformę - Świderski w Sejmie

2008-07-27T07:39:00.000-07:00

Zapraszam na relację z warszawskiej konferencji prasowej Jakuba Świderskiego, byłego radnego PO z Sopotu:

Świderski: Sopocka PO to organizacja przestępcza

Albert Śledzianowski o pobiciu

2008-07-26T06:07:00.000-07:00

W dwa dni po zwołaniu konferencji prasowej w sprawie nieprawidłowości związanych z zarządzaniem majątkiem miasta (plaża miejska) Albert Śledzianowski - ówczesny szef opozycjnego klubu radnych został pobity w sopockim SPATiFie przy 50 świadkach. Sopocka policja, ani sopocka prokuratura nie znalazły sprawców.

Wprowadzenie, które zagłusza piosenka Bartka Kali Kalinowskiego nie jest istotne.

Gocłowski i Płażyński nie mają zdania o łapówkarskim skandalu w Sopocie

2008-07-20T19:18:00.001-07:00

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski:

Maciej Płażyński o sprawie:

Obrazki nagrane w dzień po publikacji Rzeczpospolitej.

O tym jak prokuratura przenosiła śledztwo w sprawie korupcji w ratuszu w Sopocie

2008-07-14T18:16:00.000-07:00

Dzisiejsza Gazeta Wyborcza informuje o przeniesieniu śledztwa w sprawie korupcji w sopockim ratuszu do Prokuratury Krajowej, do Wydziału do Walki z Przestępczością Zorganizowaną.

Prawie małym drukiem dopisane jest, że chodzi o II Zamiejscowy Oddział Prokuratury Krajowej w Gdańsku, z siedzibą... w Sopocie.

W poniższym materiale Polsatu mamy informację na temat stopnia zażyłości odchodzącego Prezydenta z bizesmenem z jednym z trójmiejskich prokuratorów:

Prezydent Sopotu żądał łapówki?

Legenda do powyższej fotki Sopotu:

1. Na czerwono miejsce, gdzie Julke złożył zawiadomienie
2. Na zielono miejsce, gdzie śledztwo przeniesiono (Prokuratura Krajowa)
3. Na niebiesko urząd miasta rządzonego przez Platformę Obywatelską

Platforma kłóci się o kasę - obrazki

2008-07-11T20:13:00.000-07:00

Email o nowym domu handlowym na Monciaku:

Oraz fotka nieruchomości:

Tusk Rosja Tarcza i przygody blogera w KPRM

2008-07-04T13:10:00.000-07:00

Myślę, że w kwestii meritum nie ma co komentować. Komentuje się samo.

* * *

Treść pytań, jakie przesłałem do CIR po konferencji prasowej:

From: Michal Rachon
to cirinfo@kprm.gov.pl
date Fri, Jul 4, 2008 at 5:14 PM
subject:Incydent z udziałem pracownika KPRM - Prośba o pilną odpowiedź w trybie dostępu do informacji publicznej.
mailed-by gmail.com

hide details 5:14 PM

W związku z incydentem, jaki miał miejsce dzisiaj w budynku Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, po zakończeniu briefingu prasowego Prezesa Rady Ministrów, w trybie dostępu do informacji publicznej, proszę o pilną odpowiedź (mejlem na adres: michal.rachon@gmail.com) na następujące pytania:

1. Kim był pracownik Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, który w dniu 4 lipca 2008, około godziny 16.30 (w 10 minut po zakończeniu konferencji prasowej, przy wyjściu którym odprowadzani byli dziennikarze) odebrał mój Paszport od funkcjonariusza BOR, oraz dokonał sprawdzenia moich danych osobowych? Proszę o podanie imienia, nazwiska i sprawowanej funkcji.

2. Na jakiej podstawie prawnej funkcjonariusz BOR przekazał mój Paszport pracownikowi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów?

3. Na jakiej podstawie prawnej pracownik Kancelarii Prezesa Rady Ministrów dokonał sprawdzenia moich danych osobowych?

4. Dlaczego pracownik Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na moje wyraźne powtórzone kilkukrotnie wezwanie nie podał swojego imienia i nazwiska, ani pełnionej funkcji, po czym oddalił się?

5. Czy pracownik KPRM dokonał sprawdzenia moich danych osobowych w ramach wypełniania obowiązków służbowych?

6. Czy pracownik KPRM dokonał sprawdzenia moich danych osobowych w ramach własnej inicjatywy? Jeśli nie - na czyje polecenie służbowe tego dokonał?

7. Jeśli sprawdzenia moich danych osobowych odbyło się na polecenie innego pracownika KPRM - również proszę o wskazanie jego nazwiska, sprawowanej funkcji, oraz podstawy prawnej, na jakiej odbyło się to sprawdzenie?

8. Dlaczego pracownik Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w towarzystwie dziennikarzy zarzucił mi "podszywanie się pod dziennikarza TVN24", co jest kłamliwym, skandalicznym zarzutem, nie znajdującym potwierdzenia w faktach?

9. Czy incydent przed wejściem do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów miał związek z zadanym przeze mnie Premierowi pytaniem o treści "Michał Rachoń, salon24: Panie Premierze, czy Pańskie dzisiejsze decyzje nie są przede wszystkim zgodne z rosyjską racją stanu?"

(...)

W sprawie Lech Walesa Airport pod domem zainteresowanego

2008-06-10T12:34:00.000-07:00

Zapraszam na relację video z manifestacji pod domem Lecha Wałęsy. Z mojego punktu widzenia najciekawsze są wystąpienia spikera zjazdu Solidarności w Hali Olivii w roku 1981 Pana Roberta Kudły, oraz Pana Henryka Jagielskiego - opozycjonisty na którego donosił TW Bolek.

Z komunikacyjnego punktu widzenia kluczowym jest komunikat o wystąpieniu do Lecha Wałęsy z wnioskiem o poparcie przez niego idei zmiany nazwy lotniska w Gdańsku z "Lech Walesa Airport" na "Solidarity Airport".

No i oczywiście piękne samolociki.

Słówko do relacjonujących imprezę: Zwróćcie uwagę do ilu samochodów zmiescili się rządowi urzędnicy Platformy Obywatelskiej, stanowiący pikietę popierającą Lecha Wałęsę.

Dla porównania materiał autorstwa Młodych Demokratów Pierwszy:

Oraz materiał autorstwa Młodych Demokratów Drugi:

Video - Pół roku PO, akcenty z konferencji.

2008-05-25T15:31:00.000-07:00

Zapraszam na kilka ciekawszych moim zdaniem wyjątków z konferencji Premiera. Proszę wybaczyć słabą jakość zdjęć. Mam kłopoty z porozumieniem się ze sprzętem.

Muzyka - Brueback, Take Five.

Spacer po KRPM Dub Side of The Moon

2008-05-23T16:03:00.000-07:00

Pracuję nad videoblogiem i nowym projektem multimedialnym. W związku z czym zapraszam na krótki spacer po Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z okazji półrocza rządów PO.

Początek filmu, to tradycyjne kłopoty Misji Specjalnej z dostępem do różnych miejsc.

Podkład - Dub Side of The Moon

Doktryna "Rosji takiej jaka jest" w Sejmie RP z intronizacją w tle

2008-05-07T14:17:00.000-07:00

Figiel kalendarza politycznego spowodował, że w Polsce i Rosji o tej samej godzinie odbyły się dzisiaj dwie uroczystości. Intronizacja nowego prezydenta Federacji Rosyjskiej w Moskwie, oraz wystąpienie Ministra Spraw Zagranicznych, adresowane do Sejmu RP a także akredytowanego w Polsce korpusu dyplomatycznego. Temat - główne założenia polityki zagranicznej nowego Rządu RP.

Wśród priorytetów minister Sikorski wymienił politykę wschodnią, ale nie znalazło się w przemówieniu odniesienie do aktualnej sytuacji w Gruzji, która jak wskazuje pobieżna chociaż lektura oficjalnych stron internetowych tego państwa oczekuje od Polski jednoznacznego poparcia w narastającym konflikcie z Rosją.

Minister Sikorski zaznaczył jednak kilka kwestii, które w iście karykaturalny sposób wpisywały się w to, co na dzielonym ekranie pokazywał dzisiaj tvn24. Oto w Moskwie trwała trzecia w najnowszej historii Federacji Rosyjskiej intronizacja Prezydenta Federacji. Krótkie przemówienie Dymitra Miedwiediewa samo w sobie stanowi zwrot w dotychczasowej polityce Rosji. Zajmie nam trochę czasu, zanim dowiemy się czy priorytety Miedwiediewa (prawa człowieka, poszerzenie wolności gospodarczej przy jednoczesnej świadomości interesów narodowych) pchną Rosję na nowe – demokratyczne jak chciałoby MSZ Francji, oraz rzesze radosnych piewców prymatu ekonomii nad Racją Stanu, czy też staną się kolejnym etapem szeroko zakrojonej operacji dezinformacyjnej, zwanej upadkiem komunizmu, jaką od przeszło trzydziestu lat uprawiają nasi wschodni sąsiedzi.

Radek Sikorski zdaje się zakładać, że Rosja wkracza na nową drogę. Że odwieczne interesy Rzeczpospolitej, stojące w sprzeczności z rosyjskimi nagle stały się z rosyjskimi interesami komplementarne. Że zbrojenia Rosji, oraz dzisiejsza deklaracja Putina posiadamy strategię na następne 20 – 30 lat,oznacza dla Polski pokojowe współistnienie w duchu zniesienia embarga na mięso i rośliny. Że North Stream, że South Stream stały się nagle naszą wspólną sprawą i są narzędziem realizacji naszych wspólnych interesów...

Oto akredytowany w Polsce korpus dyplomatyczny dowiedział się, że Rosja ma swój system wartości, i jeśli nie chce go zmienić – musi nam to wystarczyć. Oraz, że będziemy rozmawiać z Rosją taką, jaką ona jest. Biorąc pod uwagę, że polityka Rosji ery Putina zakładała traktowanie Polski, jak bliskiej zagranicy, trzeba konsekwentnie przyznać, że oto państwo polskie, w swoim oficjalnym stanowisku, zgadza się na takie właśnie traktowanie przez odradzające się mocarstwo. Dziwnie brzmiały takie słowa w ustach polskiego Ministra Spraw Zagranicznych, a także byłego Ministra i Wiceministra Obrony Narodowej (kocham ten resort), człowieka który jak sam o sobie mówi z bronią w ręku walczył z komunizmem.

Doktryna Rosji takiej jaką jest została wygłoszona w polskim Sejmie w kilka dni po tym, jak Litwa zasygnalizowała przejście do stosowania rzekomo awanturniczej polityki szafowania wetem wobec Rosji na forum Unii Europejskiej, w kilka tygodni po wywołaniu przez Rosję konfliktu w Gruzji, oraz w czasie kiedy na łamach "Dziennika" publicysta The Economist namawia Wielką Brytanię, Polskę, Litwę, Szwecję i Finalandię (w tej właśnie kolejności) do działania , bo Zimna wojna rozgorzała na nowo, a elity europejskie tego nie dostrzegają.

Aktywność Lecha Kaczyńskiego w sprawie Gruzji stanowi kolejny odważny i istotny akt polityki zagranicznej. Stała współpraca między Gruzją i innymi krajami Kaukazu, Ukrainą a Polską jest warunkiem bezpieczeństwa wschodniej granicy RP, a tym samym wschodniej granicy UE. Skoro Minister Spraw Zagranicznych nie znalazł okazji do wsparcia Gruzji w konflikcie z państwem rosyjskim, a wręcz otwarcie kwestionuje zasadność działań głowy państwa w tej materii – trudno nie zrozumieć absencji Prezydenta w Sejmie. To dobrze, że fotel Prezydenta pozostał pusty.

Wrażenie dysonansu się nie potęgowało i było jaśniej widać, kto gdzie stoi.

Co wiemy o reprezentacji

2008-05-05T05:59:00.000-07:00

Za blogiem "Pastor o polityce" wrzucam tekst o Reprezentacji. Dodatkowo okraszam moim ulubionym pilkarskim przebojem innego wywrotowca z Trójmiasta - Kaliego Kalinowskiego.

Link do oryginalnego tekstu.

Piłka nożna fascynuje pewną grupę osób bardzo mocno, jest przez inną grupę lubiana, a dla kobiet, które stykają się z nią przez bliskość jakiegoś męskiego wpływu, jest powodem do „niezrozumienia nas”, tak, jak my nie rozumiemy ich. Jest oczywiście też grupa ludzi, którzy się piłką KOMPLETNIE nie interesują. Ale wszystkie te grupy, praktycznie cały przekrój nas, jako LUDZI, żyjących w takich, a nie innych okolicznościach cywilizacyjnych, spotykają się podczas Igrzysk Futbolu. A te nasze europejskie, są wyjątkowo cenione. Jeśli natomiast na Turniejach tej rangi, co Mistrzostwa Świata, czy Mistrzostwa Europy, gra reprezentacja Polski, to KAŻDY o tym wie, i każdy „jakiś tam mecz” będzie zmuszony obejrzeć. A wiadomo, w jakich okolicznościach się ogląda mecze Polski na Turniejach! :D A zauważam nawet, że podczas Turniejów sporo osób przybliża się trochę do futbolu. Nawet jeśli na krótko, i być może tylko przez sympatie względem swoich kolegów-maniaków, czy też oddanie swojemu mężczyźnie. Ale motywacje, czy zapał nie mnie oceniać. Tyle tytułem wytłumaczenia się z tematyki futbolowej na polityczno-refleksyjnym blogu.

Mamy Kwiecień. Do końca sezonu zostało po kilka kolejek w każdej lidze. Koniec sezonu ligowego nie oznacza wakacji dla zawodników. Oznacza zgrupowania drużyn finalistów Mistrzostw Europy. Wśród nich Polski.

Po 16stu latach posuchy, oba okresy przed kompletnie nieudanymi Turniejami, były szczegółowo obserwowane. A przynajmniej opisywane.

Wśród naszych potencjalnych kadrowiczów na Euro mamy kilka grup piłkarzy. Każda grupa w kompletnie innej formie. Na formę boiskową piłkarza mają wpływ takie czynniki, jak forma fizyczna, i forma mentalna, (bo brylantowych techników to my mamy paru, a i owszem, ale albo nazywają się Burkhardt, albo grają w Chinach, albo właśnie dostali obywatelstwo), obie uzależnione od sytuacji w klubie, a ściślej, od tego „czy gra”. Jak gra to dobrze, jak nie gra to gorzej. Albo czasem dramat. Zawodnicy z lig zagranicznych, mają zmienne szczęście, zawodnicy z Polski najczęściej „grają”, ale poziom naszej ligi, to osobny bardzo szeroki temat. Nasza zimowa przerwa trwa dłużej, niż w Rosji między-sezonowa.

Jerzy Engel przed azjatyckim mundialem postanowił postawić na formę fizyczną. Wtedy trzon naszej kadry stanowiła silna obrona, z Wałdochem, Hajtą, Zielińskim, Bąkiem, Koźmińskim i Żewłakowem, Dudkiem za nimi, plus dwóch koszących w środku Kałużny i Świerczewski. To co się działo na około było już mniej ważne, bo i Murzyn z Orłem na Piersi, i Kryszałowicz, i Krzyżówek byli w formie, a Żurawski to miał taką prasę jak obecnie Messi w Argentynie. Wszyscy Ci zawodnicy, kluczowi, grali regularnie w klubach. Ze składu odpadł Tomek Iwan, w cień usunięty pod presją prasy został Tomek Kłos; obaj dlatego, że nie grali w swoich macierzystych klubach. Jerzy Engel postanowił zaserwować tym, którzy byli zmęczeni sezonem, strasznie hardkorowy trening fizyczny! I to był jego jedyny koncept na przygotowanie zespołu. Kompletnie zignorował rozpoznanie azjatów, motywację psychiczną i miał poważne problemy z selekcją. Ostatecznie manipulował raptownie z taktyką w trakcie trwania turnieju, nie ponieważ taki miał koncept, tylko bo mu się posypał skład. Zawiedli wszyscy.

Paweł Janas ewidentnie postanowił podejść do sprawy inaczej. Zamknięte zgrupowanie, mało konferencji prasowych, na których Kadrę reprezentuje albo mamroczący mrużący oczy Janas, albo kucharz! :> No i wszystko fajnie, nie przetrenował, ale wszyscy poza Smolarkiem, Jeleniem, Brożkiem, Borucem i Żewłakowem jacyś tacy skacowani biegali…

Teraz mamy zagranicznego managera. Kibice na meczu towarzyskim z USA mimo paskudnego widowiska jakie oglądaliśmy niedawno, śpiewali imię naszego holenderskiego szkoleniowca. Bo wiedzieli, że jego w tym winy nie ma, a leśne dziadki, z ukochanej przez fanów piłki organizacji, pezetpeenu, zaraz się na niego rzucą. A on spokojnie wybiera 32 piłkarzy. I do tej selekcji nie da się mocno przyczepić. Oczywiście, jako, że piłka to Sport Narodowy, a my jesteśmy malkontentami, tak jak Brazylijczycy są radośnie-religijni (religious celebration), Niemcy niemieccy, Anglicy dumni, a Duńczycy optymistyczni etc., to musimy mieć „kilka ale”. Ale, to obecne „ale” ma lżejszy kaliber.

Naturalnie Paweł Brożek się pojawia. Ale otóż pojawia się, mam wrażenie tylko w „niezależnych mediach”. Bo każdy z kim rozmawiałem generalnie prezentował mój punkt widzenia na tego zawodnika. Nie, żebym Brożka nie lubił, ale braki Brożka, czyli Kadra na Zaufanie, nie za Formę, wykorzystuje już Żurawski. Drugi taki nam nie potrzebny. Zepsuła Cię Orange Ekstraklasa i III RP, panie Brożek. Przykro mi. Ale cóż, może jest jakaś szansa na Rządy Cudów, miast psucia przez Rządy Prawa i Sprawiedliwości. Pstryk! I nagle nie ma całego bagna „polskiej piłki”… Ależ byłoby fajnie:D No cóż, zagalopowawszy się nieco powróćmy do… czasów obecnych i … Kamila Kosowskiego:D Na sondzie Onetu zagłosowałem, że jego najbardziej brak w „trzydziestce”. Ale chyba z sympatii. Szkoda, że Kamil nie pograł tego sezonu w jakimś fajnym miejscu. Ale bardziej chyba tak naprawdę brak Ireneusza Jelenia. Jelenia cenię, a on gra na podobnym luzie, jak Kosowski. A przecież grywał więcej niż „co poniektórzy”;> No i został nam tylko temat „Roger”. Zacytuję kolegę z pracy: jeśli on byłby faktycznie dobry… ale on nie jest. Rogera oceniam na walkę o miejsce w beniaminku Primera Division, a od lutego w Secunda na wypożyczeniu. Potrzeba go nam?

Mamy wciąż w pamięci mecz z USA. No zagrali słabo. Fakt. Ale trzeba mieć świadomość uroku zjawiska, jakim była ta data w kalendarzu futbolowym. Decydująca faza sezonu przed Turniejem. Ci co grają puszczani niechętnie przez klubowych bossów, z zaleceniami oszczędzania się, Ci co nie grają, akurat się starali, ale im nie szło, bo nie grają, a gracze z naszej ligi… heh, no cóż. Wybitni oni i tak nigdy nie będą, więc, no trudno. I tu się zatrzymajmy.

Na kogo możemy liczyć na te Mistrzostwa? Zastanawiam się, czy zacząć od Boruca, czy od Krzynówka, czy od Smolarka.

Boruc, to fajny i prosty temat. Boruc będzie w formie, i o to możemy być spokojni. On się cieszy na ten turniej. Jest w komfortowej sytuacji, bo on umie się zmotywować na mecz, którego determinizm śmierdzi od miesięcy. Zagrał świetnie z Niemcami, zagra i w tym roku świetnie. Natomiast nie oczekujmy od niego, że będzie grał na tym samym poziomie koncentracji w meczu z USA w Krakowie. Dla niego to był po prostu „wypad do Polski”. A po mistrzostwach będzie miał miejsce w jakimś fajnym, nowym, świetnym klubie.

Smolarek, to temat podobny, choć z mniejszym prawdopodobieństwem. Najważniejsze, że gra w tym Racingu. Biega, ale się nie przemęcza. Też się zmotywuje.

Ale Krzynówek to już trudniejsza sprawa. Nie gra w klubie. Jak zauważył kiedyś Konstanty Cook, nasz przyjaciel, dwa lata temu, przed Mundialem w Niemczech sytuacja była analogiczna. Gra po prostu w niemieckim klubie. Niemcy porażki z Polską nie wliczają w ogóle w ryzyko… Takie życie. Możemy się pocieszyć jedynie tym, że ich Metzelder siedzi na ławie, albo u lekarza w ciepłej Hiszpanii. Pewnie utyje, będzie wolny… Oby:) Jacek Krzynówek, to jednak tego sortu zawodnik, że nawet jak nie będzie w najwyższej formie, to na ważne mecze i tak będzie groźny. Jego bramka na Stadionie Smoka w meczu z Portugalią to przecież nie była żadna maestria. Ale była na 2:2 na wyjeździe! I był szał radości, „bo Krzynek walnął”. I Krzynek latem, miejmy nadzieję, walnie nieraz.

Obstawiam Dudkę i Lewandowskiego w środku, że będą grali na przyzwoitym poziomie. Jak napisałem powyżej, Ci akurat wybitni nigdy nie będą. Ale obaj są dziś dużo lepszymi zawodnikami, niż byli dwa lata temu. Dudka jest w stanie posłać naprawdę sensowne długie dokładne prostopadłe podanie, a Lewandowski zdobywać bramki, również coraz ładniejszymi plasowanymi uderzeniami.

W formie będzie też Michał Żewłakow. Dla Michała szacunek. On jako jedyny nie zawiódł na obu nieudanych imprezach. I nie zawiedzie na tych.

Reszta to wróżenie z fusów. Pełne. Nie wiem, może muszę poczytać ich szczegółowe horoskopy… :>

Ale jest jednak jeszcze jeden w miarę przewidywalny element. Forma na tej imprezie naszego kapitana. Maciej Żurawski raczej nie wzbije się na wybitność. Chyba, że będzie miał fart. A, że on tylko na tym zbudował całą swoją piłkarską karierę, to oby mu się znowu udało postrzelać.

Już się szczerze mówiąc nie mogę doczekać, gdy ósmego czerwca wszyscy siądziemy przed telewizorami. Nie mogę się doczekać tej ekscytacji, tego napięcia. Niepewność, która jest, ósmego czerwca ustąpi miejsca wierze. Nie mogę doczekać się tej ciszy na ulicach przed rozpoczęciem meczu. Ale jeszcze bardziej nie mogę się doczekać tego, jak wszyscy się poderwiemy, wyskoczymy w górę, i wydrzemy się w niebogłosy, gdy „nasi strzelą” Niemiaszkom na jeden : zero Dlaczego tak piszę? Wciąż aktualna pozostaje moja refleksja sprzed dwóch lat, podzielę się nią ponownie.

Dwa lata temu podchodziliśmy do meczu ze Szkopami w fatalnych nastrojach. Porażka w pierwszym meczu bolała tak samo, jak ta ze skośnymi w Azji. Nie było absolutnie żadnych optymistycznych przesłanek. Nasi zagrali F A T A L N I E. Ale przyszedł dzień meczu z Niemcami, i ja stwierdziłem, że… wierzę, że z nimi wygramy. Wierzę, bo jestem kibicem. Mimo braku jakichkolwiek racjonalnych powodów. A może właśnie z powodu braku racjonalnych przesłanek. Bo właśnie na tym polega wiara. Bo wiara potrzebna jest tam, gdzie nie ma racjonalnych przesłanek. Gdyby były, to nie potrzebowalibyśmy wiary. Credo Quiam Absurdum. I ósmego czerwca zasiądę przed telewizorem, otworzę kolejnego ukochanego Króla Polskich Puszcz, i będę W I E R Z Y Ł, wierzył, że wygramy. Bo inaczej to nie ma sensu. Będę przeżywał każdą akcję, każde podanie, każdy strzał, i każde wybicie. Będę wyzywał sędziego, i bluzgał na Klosego. Będę chwalił Boruca, Krzynówka, czy Smolarka. I zachęcam wszystkich kibiców do tego samego. Kochani, WIERZMY! Wierzmy, że jesteśmy w stanie w tym roku skopać „dupala Niemiaszkom”.

Oskarżam Rzeczpospolitą - rodzina Olewników w polskim Sejmie

2008-04-28T11:12:00.000-07:00

W moim odczuciu mowa Danuty Olewnik jest jednym z fundamentalnych dla polskiego parlamentaryzmu wystąpień.

Sprawa, w której przeciwko prywatnemu przesiębiorcy państwo polskie wytoczyło całą swoją potęgę, mając na celu pozbawienie życia i godności jego syna - również obywatela Rzeczpospolitej - nie może zakończyć się wyłącznie skazaniem wszystkich odpowiedzialnych za to przestępców. Pani Danuta Olewnik powiedziała, że "nie wierzy w państwo, nie wierzy w żadną Polskę". To memento, które wybrzmiało w sali kolumnowej Sejmu nie stanowi bynajmniej o kryzysie państwa. Stanowi o jego ostatecznym upadku.

Problem nie polega wyłącznie na tym, że wśród oprawców Krzysztofa Olewnika znaleźli się funkcjonariusze państwowi. O dramacie rodziny Olewników zdecydował wielokrotnie wyśmiewany i deprecjonowany lokalny "układ". To lokalna koteria prokuratora, inspektora policji i szefa lokalnej struktury partii aktualnie rządzącej, niczym w filmie fabularnym wydała wyrok na rodzinę, używając w tym celu pełnego wachlarza działań zarezerwowanych dla państwa: w tym apratu przemocy.

Politologiczne definicje pojęcia "państwo" zwracają uwagę na monopol użycia siły i przymusu fizycznego we wspólnym interesie jego obywateli. Rodzina Olewników doświadczyła czym jest opresywne działanie państwa skierowane PRZECIWKO obywatelowi.

Głos Danuty Olewnik powienien brzmieć w uszach wszystkich tych, którzy decydują bądź decydować będą o naszych dalszych wspólnych losach. Szczególnie tych, którzy uważają, że nasz porządek prawny i praktyka rządzenia wymagają jedynie drobnych korekt, utrzymywania kursu i szybkiej absorbcji środków unijnych.

Zapraszam do odtworzenia przebiegu tej smutnej dyskusji.

http://video.google.com/videoplay?docid=-5215247455919212577

Barack online - The Speech Song, nowy gatunek spotu

2008-04-21T05:46:00.001-07:00

Kampania Baracka Obamy czerpie całymi garściami z osiągnięć ostatniej kampanii wyborczej we Francji. To tam kluczowe okazały się nowoczesne narzędzia komunikacji. Dzisiejsze doniesienia pokazują, że pojawił się nowy gatunek spotu wyborczego, który za słynnym utworem "Everybody's free (to wear a sunscreen)", nazwałbym "The Speech Song". Dzisiejsza RZ wspomina o dwóch nowych materialach video, z wykorzystaniem celebrities, umieszczonych na portalu youtube.com:

Oto pierwszy:

Oto drugi:

Dla porównania fragment filmu fabularnego Wag The Dog, z roku 1997.

W ramach drobnej prywaty produkcja PiS Sopot anno domini 2006

Oraz w ramach promowanie konkurentów - odpowiedź spin doctorów skarbnika PO na Pomorzu, prezydenta Sopotu Jacka Karnowskiego

Teledysk jako narzędzie walki w kampanii wyborczej nie jest niczym nowym, jednak serwisy Web2.0 powodują, że można to narzędzie stosować zarówno na poziomie samorządowej kampanii w małym mieście, jakim jest Sopot, jak i w globalnej kampanii wyborczej mającej wyłonić prezydenta światowego mocarstwa.

Chcę jednak zwrócić uwagę czytelników na pewną subtelność bardzo istotną z punktu widzenia planowania przekazu komunikacyjnego. Speech song w wersji Obamy, jest kreatywnym majstersztykiem ze względu na dyskretne zderzenie utworu muzycznego z treścią przemówienia. Speech song pozwala ocalić w przekazie medialnym te treści wystąpienia polityka, które mogą padać ofiarą nadgorliwych montażystów, czy niecierpliwego kciuka na pilocie. Jestem przekonany, że to narzędzie będzie powracać zarówno w tej, jak i w następnych kampaniach wyborczych.

Natomiast wczorajsza deklaracja Scarlet Johanson "I'm engaged to Obama", czyli "Jestem zaręczona z Obamą" - dodajmy szczęśliwie żonatym, to kolejny z elementów budowania wizerunku atrakcyjnego i seksownego mężczyzny. Ten element, do tej pory nie był stosowany w kampaniach wyborczych w USA. W tym roku pojawił się z prostej przyczyny. Konkurentem Obamy jest kobieta i na tym boisku wygrać jej będzie bardzo trudno.

Tutaj również lody przełamała zeszłoroczna kampania prezydencka we Francji. Sarkozy swoją woltą małżeńską wprowadził zupełnie nową jakość i pchnął post-politykę ery multimediów na następny etap. Od tego momentu globalne kampanie wyborcze nie będą mogły odbyć się bez kolejnych mutacji Carl Bruni.

Barack on sports Barack on politics

2008-04-17T08:49:00.000-07:00

Jako koszykarz i PiaRowiec polityczny po obejrzeniu tego materiału mam do powiedzenia tylko jedną rzecz: gra w kosza naprawdę fachowo. Proszę zwrócić uwagę na dyskretne podkreślenie cech potrzebnych każdemu rozgrywającemu... i każdemu prezydentowi.

Mocarstwowe projekty PiaRowe - Sztafeta Olimpijska

2008-04-11T07:33:00.000-07:00

Zdjęcie wykonane w Paryżu (autor Jean-Dominique GIULIANI)

Oraz zdjęcie, którego autora nie znam - dostałem dzisiaj mejlem.
Zdjęcie to samo w sobie też okazało się sprytną PiaRową manipulacją
o której więcej tutaj.

All White Agnieszki Radwańskiej

2008-03-05T10:12:00.000-08:00

All white, zasada w wyniku której z kortów Wimbledonu można wyprosić każdego tenisistę, lub tenisistkę których strój nie spełnia wyśrubowanych norm kolorystycznych, na polskim rynku lada moment zyska nowe znaczenie. Jak donosi serwis www.wirtualnemedia.pl Agnieszka Radwańska stanie się twarzą kampanii reklamowej proszku do prania Ariel, należącego do koncernu P&G.

Mechanizm marketingowy, jaki postanowili zastosować menedżerowie P&G wykorzystuje na ponadnarodowym rynku synergię komunikacyjną płynącą z dużej rozponawalności tenisistów w krajach ich pochodzenia. To dlatego twarzą Ariela w Wielkiej Brytanii jest Tim Henman – najlepszy z brytyjskich tenisistów, choć poza Anglią jest postacią anonimową. W kampanii, której reklamówka kręcona była kilka dni temu w Warszawie weźmie udział jeszcze inna tenisowa twarz. W czeskiej wersji reklamówki zobaczymy 10 rakietę świata, Tomasa Bedrycha, a jeszcze kilka lat temu z Arielem związana była Anna Kournikova.

Specjaliści z P&G wiele lat temu zauważyli interesującą cechę tenisa, jako dyscypliny globalnej. Wartość medialna i marketingowa gwiazd formatu światowego, takich jak Venus Williams, Roger Federer, czy Rafael Nadal może pomóc budować marki globalne. Jednak poza absolutnym topem istnieje też cała rzesza sportowców osiągających sukcesy sportowe o nieco mniejszej skali. Ich globalna rozpoznawalność jest niewielka, jednak na swoich „lokalnych” rynkach są osobami rozpoznawalnymi i przyciągającymi uwagę mediów.

Wykorzystując własnie tego rodzaju sportowców do swoich kampanii sprzedażowych, czy wizerunkowych P&G osiąga podwójny efekt – z jednej strony różnicuje przekaz kierowany do lokalnych rynków, z drugiej pozwala planować i realizować spójne kampanie dla produktów kierowanych na różne rynki, ale bazujących na tych samych wspólnotach komunikacyjnych.

komentarz powstał na potrzeby www.sponsoring.pl

Event interrealny, czyli Second Life w biznesie sportowym

2008-02-27T08:10:00.000-08:00

„Euro 2012: realne czy wirtualne?” – pod takim hasłem odbyła się 25.02. konferencja prasowa zorganizowana przez FFCreation – twórcę wirtualnego stadionu EuroFun 2012. Zaproszeni goście i dziennikarze rozmawiali o przygotowaniach do Euro, a w konferencji na żywo mogli uczestniczyć rezydenci wirtualnego świata Second Life.Gośćmi konferencji byli m.in. poseł PO Andrzej Biernat, poseł PO i piłkarz Roman Kosecki, prezes Narodowego Centrum Sportu Michał Borowski oraz Dyrektor Sekretariatu ds. Euro 2012 Miasta Stołecznego Warszawy, Andrzej Cudak. Wszyscy oni byli reprezentowani przez swoje awatary.

Konferencja odbywała się jednocześnie w dwóch miejscach. W siedzibie firmy FFCreation w Warszawie, oraz na stworzonym przez tą firmę wirtualnym stadionie EuroFun 2012, w namiastce wirtualnej rzeczywistości, jaką jest Second Life. Taka formuła konferencji prasowej jest zupełnie nowym rodzajem PRowego eventu. Ta forma działania public relations nie została jeszcze nazwana. Być może termin „event INTERREALNY" oddaje spektrum możliwości, jakie dla komunikacji marketingowej niosą tego rodzaju działania.

Dzięki trójwymiarowej transmisji on-line tego rodzaju wydarzenie jest dostępne zarówno dla osób fizycznie biorących w nim udział, jak i dla osób, które znajdują się tysiące kilometrów od rzeczywistego miejsca realizacji eventu. W wypadku konferencji prasowej oznacza to na przykład, że pytania mogą na przemian zadawać dziennikarze siedzący na sali, oraz osoby siedzące na wirtualnych krzesłach w wirtualnej rzeczywistości – a tak naprawdę przy dowolnym komputerze podłączonym do internetu. Łatwo można sobie również wyobrazić sytuację, w której odpowiadający na pytania znajduje się tysiące kilometrów od pytających, a siedzący przed komputerem jego rozmówcy mają wizualne wrażenie kameralnej rozmowy prowadzonej po dwóch stronach kawiarnianego stolika.

Konferencja FFC poza formą, w istocie nie wniosła nic nowego do stanu wiedzy mediów, bądź ich odbiorców na temat organizacji Euro 2012. Innowacyjność i możliwości komunikacyjne projektu jakim jest wirtualny stadion nie zostały w ogóle rozpatrzone pod kątem marketingowym, podobnie jak budowa Stadionu Narodowego w Warszawie i cała organizacja Euro. Powtarzanie, że „to dla Polski wielka szansa” to po roku od ogłoszenia decyzji trochę za mało. Perspektywy zagospodarowania stadionów po zakończeniu mistrzostw są interesujące, pozostaje jednak pytanie: kto za to zapłaci? Oczywiste jest, że bez pomocy sponsorów, państwo nie jest w stanie utrzymywać w dobrym stanie tylu nowych obiektów. Kwestia sponsoringu dotyczy także stadionu wirtualnego: pierwszym oficjalnym sponsorem został GE Money Bank, jednak nie wiadomo jak zamierza ten fakt wykorzystać do realizacji swoich celów biznesowych. Na tak postawione pytanie, Zuzanna Czajkowska z biura PR GE Money Bank odpowiada : Stadion Eurofun 2012 będzie miejscem spotkań społeczności w Second Life – organizowane będą tam mecze, koncerty, konferencje, imprezy kulturalne, także z udziałem znanych postaci ze świata sportu i kultury. Ideą tego przedsięwzięcia jest łączenie sportu z biznesem, wspieranie najważniejszych wydarzeń ze świata realnego, jak na przykład organizacja Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej w 2012 przez Polskę i Ukrainę, a także łączenie świata wirtualnego z realnym. Chcemy, aby stadion był również impulsem do dyskusji panelowych poświęconych marketingowi, wydarzeniom sportowym i kulturalnym.

Plan tak ambitny, że aż chyba nie do końca sprecyzowany. Jedno nie ulega kwestii – na przykładzie tej konferencji udało się pokazać w praktyce jak może wyglądać „interrealna” komunikacja.

Tekst powstał na potrzeby serwisu www.sponsoring.pl

Schengen - Wawelski na grillu i Zeus w Krakowie

2007-12-21T09:35:00.000-08:00

MSWiA opublikowało na swoich stronach internetowych nowy spot TV. Na razie spot trafił do portalu youtube i na strony ministerstwa.

Muszę powiedzieć, że serce mi rośnie. Lekki kreskówkowy lot, atracyjna warszawska syrenka, nie mówiąc już o grillowanych pierogach na wspólnym krakowskim garden party Zeusa i Smoka Wawelskiego. Zawsze drażniły mnie oficjałki, jakie podsyłały mi przez telewizor różne urzędy. Ten spot od oficjałki jest baaardzo daleko. I dobrze.

To druga obok kampanii dowodów osobistych kampania informacyjna MSWiA, w której maczałem palce. Co prawda w tym wypadku jedynie wstępnie, bo realizacja kampanii przypadła na czas mojej nieobecności w instytucji, ale widzę że zasada im mniej tym lepiej daje się wdrożyć nawet w tak poważnym temacie jak konflikt bezpieczeństwa z otwartymi granicami.

A więc jeśli ktoś chce zobaczyć dziennik telewizyjny, w którym blond syrenka warszawska leci na biennale do Wenecji,a poznańskie koziołki nie trafiają do paki w Cordobie, ten niech zajrzy na youtube.

Mam nadzieję, że nikt tego filmu nie zatrzyma i kampania rozpocznie się lada moment - również w telewizji.

A dla tych co się napracowali - należne gratulacje.

Integracja 3m - obrazek popołudniowo/wieczorny

2007-12-14T05:46:00.000-08:00

Weekend w Trójmieście. Z domowego telefonu wykręcam numer 9626 i zamawiam taksówkę Neptun Taxi pod dom. Tą samą od 10 lat. Pięć minut później siadam w samochodzie i jadę w stronę Sopotu i Gdyni. Trójmiasto jak wiadomo to jeden organizm, a trzej pochodzący z jednego ugrupowania prezydenci od dawien dawna współpracują ze sobą tak, aby mieszkańcom tych trzech miast żyło się lepiej. Wszystkim.

No więc jadę sobię taksówką Neptum Taxi, czytam Janusza Głowackiego i spoglądam raz na jakiś czas - to na zalane deszczem szyby, to na sympatyczne twarze innych stojących w korku kierowców i pasażerów. Kiedy minąłem tabliczkę z napisem Sopot spojrzałem odruchowo na taksometr.

I spytałem prowadzącego pojazd (choć jak wiadomo "rozmowa z kierującym jest zabroniona"), czemu na taksometrze pojawia się duża liczba 3, a liczba wskazująca kwotę jaką za kilka chwil będę musiał uiścić wariuje jak bębny jednorękiego bandyty.

- Minęlismy granice Gdańska, liczę za powrót - odpowiedział mi kierowca.

Faktycznie - kilka miesięcy temu radni PO rządzący Gdańskiem, przy udziale prezydenta Adamowicza z tej samej partii zmienili zasady organizujące ruch taksówek w tym mieście, tak by żyło się lepiej (wszystkim).

Proszę sobie wyobrazić, że turyści jadący z centrum Gdańska - powiedzmy z hotelu Hoilday Inn jadąc na lotnisko Rębiechowo... pardon "Lech Walesa Airport" od tego roku nie muszą płacić za 3 taryfę, co oznacza że władze Gdańska włączyły jedyne lotnisko krajowe i międzynarodowe w promieniu 250 kilometrów w strefę należącą do agolemracji miejskiej. No wypadałoby przyklasnąć...

Z pewnością firmy taksówkarskie, które utrzymywały ten złodziejski stan rzeczy (tablica z napisem STREFA 2 znajdowała się 1,5 kilometra przed lotniskiem, a rachunek klienta na tej trasie "zyskiwał" nawartości jakieś 100%) ucieszyły się z takiej decyzji. Ci, którzy wiedza jak bardzo samorządowi politycy boją się wpływów taksówkarzy musieli być bardzo zaskoczeni decyzją władz miasta ograniczającą interesy tak zwanej "mafii taksówkowej"... Taksówkarz ma do dyspozycji ucho pasażera przez średnio 15 minut na jeden kurs. W tym czasie można powiedzieć dużo dobrego, albo dużo złego o takim czy innym samorządowym polityku. Do sztabów wszystkich partii politycznych przed wyborami samorządowymi zgłaszają się samozwańczy lub niesamozwańczy rzecznicy interesów taksówkarzy. Oferują poparcie i pomoc w wyborach. I zawsze chcą coś w zamian.

W zamian za zgodę na to, że taksówkarze będę jeździli po normalnych cenach w granicach administracyjnych miasta Gdańsk do takich dzielnic jak Orunia, Kowale czy Osowa (na tych trasach obowiązywały identycznie złodziejskie stawki, jak za kursy na lotnisko) Rada Miasta do spółki z Prezydentem postanowiła dać firmom taksówkarskim zgodę na podwójne kasowanie klientów, którzy - jak ja w swojej naiwności postanowili ruszyć w stronę Sopotu lub Gdyni.

Poprosiłem kierowcę, żeby zjechał na najbliższy postój taksówek. Wysiadłem z taksówki Neptun i wsiadłem do samochodu stojącego pod dworcem bez żadnego logo. Za kurs do Gdyni zapłaciłem 1/3tego, co chciał ode mnie kierowca z Neptuna.

* * *

Oto mój ulubiony przykład tego, jak postępuje Integracja Trójmiasta:

Załóżmy, że ktoś wybiera się w sobotę o 21.30 środkami komunikacji miejskiej z Gdańska Wrzeszcza do Gdyni na Wielki Kack.

Kurs taksówką o tej porze (z Gdyni): około 25-30 złotych.

Kurs środkami komunikacji miejskiej:

1. Bilet w autobusie miejskim - nie można kupić pojedynczego, trzeba kupić cały karnet. Bilet 10 minutowy kosztuje w Gdańsku 2 złote. U kierowcy kupujemy pakiet 4 biletów, a więc jak do tej pory mamy:

I transakcja, 8 pln i jesteśmy na peronie kolejki SKM, skumulowany koszt: 8pln

2. Jest godzina 22, więc jeśli mamy szczęście i jestesmy na peronie gdzie jest kasa za bilet do Gdyni Redłowa płacimy 2.80 pln. Jesli nie mamy szczęścia i na peronie nie ma kasy, ani automatu drukującego bilety, to u konduktora ta sama usługa (przejazd do Gdyni Redłowo) kosztuje 5.60, a więc do tej pory mamy:

II transakcja, 5.60 pln i jesteśmy na peronie kolejki SKM w Gdyni, skumulowany koszt: 13,60

3. Z peronu w Gdyni odjeżdża autobus miejski w stronę dzielnicy Wielki Kack. Ponieważ jest godzina 22 i nie ma w okolicy żadnego kiosku, kupujemy u kierowcy kolejny karnet. Bilety z Gdańska nie są honorowane w Gdyni, więc nie możemy ich użyć. Kupujemy więc u kierowcy kolejny karnet z 4 biletami za 8 pln i jak do tej pory mamy:

III transakcja, 8 pln i jestesmy na Wielkim Kacku, skumulowany koszt: 21,60.

A więc przejazd taksówką kosztuje około 25-30 pln (jedna transakcja)

Przejazd komunikacją miejskią kosztuje około 21.60 pln (trzy transakcje)

By żyło się lepiej!

I jeszcze jedno:

Prezydenci i Rady Miast Gdyni, Sopotu (PO) i Gdańska (PO) wsparte Marszałkiem Wojeództwa (PO) mają w rękach WSZYSTKIE decyzje, mogące ten absurd uporządkować.

Co robią? Ano od 15 lat raz w miesiącu spotykają się na uroczystych sesjach i podpisują kolejne Akty, Deklaracje i Karty Trójmiasta. Zabierają również głos w sążnistych artykułach na łamach lokalnych gazet, na temat tego, jak ważne jest integrowanie Trójmiasta.

Radek Sikorski o WSI, Wałęsie i Waldemarze Pawlaku

2007-11-10T07:34:00.000-08:00

Poniżej umieszczam materiały, pochodzące z opublikowanej przez Radka Sikorskiego teczki Sprawy Operacyjnego Rozpoznania "Szpak", którą Sikorski opublikował na swojej stronie. Cała teczka w formacie pdf dostępna jest na stronie http://www.radeksikorski.pl

Tekst jest zamówionym przez WSI przekładem artykułu, jaki Sikorski opublikował w brytyjskim piśmie "The Spectator" w kilka tygodni po upadku rządu Jana Olszewskiego.

Obrona strefowa - europejski basket a'la Trójmiasto

2007-11-09T06:59:00.000-08:00

Czekałem dłuższą chwilę, żeby odnieść się do sportowej części zawartej w tytule mojego macierzystego bloga. Okazję ku temu dał mi ostatni występ drużyny, w której w zamierzchłych czasach dane mi było uczyć się koszykówki od zawodowców. Prokom Trefl Sopot przegrał kolejny - trzeci już z rzędu mecz w tegorocznych rozgrywkach Euroligi. Wiadomo więc (mam nadzieję się mylić), że po raz kolejny Mistrz Polski nie odniesie w Europie znaczących sukcesów.

Dzieje się tak mimo wydawałoby się idealnych warunków, w jakich funkcjonuje klub. Gra od wielu lat w elitarnych rozgrywkach Euroligi, od lat zdobywa kolejne tytuły Mistrza Polski i od lat sponsorowany jest przez byłego reprezentanta Polski juniorów w koszykówce - Ryszarda Krauze. Dziś klub z Sopotu dysponuje największym w Polsce budżetem, w składzie znajdują się koszykarze o których kilka lat temu mogli tylko marzyć kibice basketu, a w wirtualną postać jednego z rozgrywających (Travis Best) wcielało się całe pokolenie koszykarzy grających na swoich komputerach w kolejne werjse gry komputerowej NBA Live. Jednak zespół z Sopotu nie może ciągle przekroczyć bariery dominacji na polskim koszykarskim parkiecie. Ciągle nie jest potęgą, na miarę oczekiwań i zapowiedzi.

Mniej więcej od momentu przejęcia klubu z rąk Kazimierza Wierzbickiego przez wspomnianego Ryszarda Krauze w Sopocie trenerem jest Eugeniusz Kijewski. Legendarny polski koszykarz i wielokrotny reprezentant Polski, a także trener reprezntacji w roku 1997, kiedy to kierowana przez niego kadra zdobyła 7 miejsce na Mistrzostwach Europy. Ten wynik dla polskich koszykarzy od tego czasu jest nieosiągalny.

Ci, którzy odwiedzają lub odwiedzali trybuny sopockiej drużyny wiedzą, jaki jest stosunek kibiców do postaci Kijewskiego. W czasie ostatniego przegranego meczu z Tau Ceramicą w górę poszły białe chusteczki - znak pożegnania trenera znany z hiszpańskich boisk piłkarskich. Kibice skandowali też "Eugeniusz, Eugeniusz" - bynajmniej nie dlatego, że byli zadowoleni z faktu, że ich zespół przegrywa do przerwy jedynie 12 punktami. To nie był pierwszy raz. Wśród kibiców i trenerów koszykówki panuje opinia, że krajowe sukcesy sopockiej koszykówki opierają się na talentach menedżerskich klubu, a przede wszystkim na przytłaczającej przewadze finansowej, która pozwala na angażowanie zawodników z górnej europejskiej półki.

Szkolenie młodzieży zapewnia co prawda co roku porcję koszykarzy gotowych do gry w basket na wysokim poziomie, jednak mała część z nich ma szanse na grę w pierwszym składzie sopockiej drużyny. Wydawałoby się, że wyjątkiem jest FIlip Dylewicz, jednak ten reprezentant polski nie pochodzi z sopocko-gdyńskiej stajni. Najlepszy zawodnik, jaki wyszedł z tej szkoły, czyli Przemysław Frasunkiewicz gra dzisiaj w Słupsku, u lokalnego konkurenta. I nie wynika to moim zdaniem (że użyję języka polityki) z przesłanek merytorycznych. W Trójmieście wyraziste poglądy nie mają specjalnego wzięcia.

"Prokom gra obrzydliwie. Nie widać żadnej koncepcji gry, żadnej spójnej taktyki w ataku, dramat w obronie, gra opiera się na nieskoordynowanych akcjach, nie wiadomo kto rządzi zespołem" - powiedział mój kolega z boiska, kiedy odwiedził mnie wracając z hali Olivii do domu. Coś w tym jest, jeszcze rok temu kiedy na boisku pojawiał się Tomas Pacesas coś było jasne. Tak długo jak potrafił biegać - miał wpływ na bieg wypadków. "Ludzi bardziej od pieniędzy motywuje strach, muszą się mnie bać żeby się mnie słuchali" tak brzmi, jak głosi środowiskowa plotka dewiza Tomasa Pacesasa - obecnie drugiego trenera sopockiej drużyny. Jak brzmi dewiza Kijewskiego, nie wiadomo.

Trener Kijewski po ostatnim meczu zasugerował zmiany i poważne rozmowy i być może rozstanie... z niektórymi zawodnikami.

* * *

Pewnie większość osób, które czyta ten tekst nie ma specjalnych związków z koszykówką, zakończę więc podchwytliwym zadaniem w teście jednokrotnego wyboru, zaznaczając jednocześnie że klub jest prywatną instytucją i nic mi do tego...

Trenerem zespołu Prokom Trefl Sopot niezmiennie od wielu lat jest Eugeniusz Kijewski, bo:

a) Jest świetnym trenerem i cieszy i ogromnym szacunkiem kibiców

b) Jest świetnym trenerem i cieszy się ogromnym szacunkiem zawodników

c) Jest bliskim znajomym Ryszarda Krauze

Rosja - Polska pierwesze symptomy NORMALIZACJI

2007-11-07T05:48:00.001-08:00

W kilkanaście godzin po ogłoszeniu wynikow wyborów w Polsce przedstawiciel Kremla wydał komunikat, w którym pojawiło się dawno nie słyszane słowo "normalizacja". Warto w tym miejscu powtórzyć, co Jurij Bezmienow, były oficer KGB mówił o terminie "normalizacja' w rozumieniu rosyjskich służb specjalnych. W wywiadzie, który można obejrzeć tutaj Bezmienow przytacza przyład Breżniewa, który po interwencji w Czechosłowacji mówił "And now situation in brotherhood Czechoslovakia is NORMALIZING"...

A dzisiaj Rzepa podała o godzinie 10.48 taką informację:

reg 07-11-2007, ostatnia aktualizacja 07-11-2007 10:48

Gazprom jest zainteresowany nabyciem stacji paliw w Polsce. Rosyjskiemu koncernowi gazowemu zaoferowano nabycie 300 stacji paliw w Polsce w ramach joint venture z British Petroleum (BP)

Anonimowe źródło w Gazpromie potwierdziło, że rozmowy w tej sprawie są w toku.

Zanim doszłoby do transakcji, Gazprom chciałby ocenić, jakie są szanse na dostawy ropy przez rosyjski koncern do tych stacji.

Analitycy oceniają wartość możliwej transakcji na 300-600 mln USD.

Powrót w chwale?

2007-10-26T15:56:00.000-07:00

Kibice koszykówki zauważyli kilka tygodni temu w czasie meczu Anwilu Włocławek z Prokomem Treflem Sopot niecodzienne stroje na ogół elegancko ubranych działaczy i trenerów zespołu z Sopotu. Mieli na sobie czarne koszulki z nadrukowanym żółtą klubową czcionką napisem "Ryszard Krauze". Od tego czasu podobnie ubrani są również kibice na meczach tej drużyny.

Właśnie odwiedził mnie kolega, który powiedział że w Gdyni szykuje się przemarsz kibiców Arki Gdynia w tych koszulkach po powrocie szefa Prokomu do Polski. PiaR polityczny zaprzęgnięty do sportowego? sportowy do politycznego? demonstracja siły? poparcia społecznego?

Może czas na start w wyborach? Będzie zręczniej ściągać w środku nocy ministrów na dywanik.

PS. Ksiądz Prałat Jankowski modli się za Krauzego. Słowem w Trójmieście wszystko wraca do normy.

Kazio, tego się nie szanuje...

2007-10-19T08:57:00.000-07:00

Kazio Marcinkiewicz powiedział, że dałby szansę Donaldowi Tuskowi. Powiedział to dzień przed wyborami, dzień po tym jak w cudowny sposób Dziennik wszedł w posiadanie wysłanego miesiąc temu listu do premiera.

Ci którzy śledzą mojego bloga wiedzą, że o sprawach bezpośrednio związanych z moją działalnością PRową w polityce staram się pisać niewiele. Tym razem zrobię wyjątek, bo Kazimierz Marcinkiewicz sprowokował mnie do krótkiego opisu jego ostatnich dni, z perspektywy sopockiego PiS. Tym którzy nie pamiętają przypomnę - Kazio został odwołany właśnie po pre-kampanijnej wizycie w Sopocie.

Kampania wyborcza roku 2006 w Sopocie zapowiadała się krwawo i jak się później okazało krwawa faktycznie była. Mieliśmy tutaj bezpodstawne oskarżenia o bicie kobiet, procesy wyborcze, interwencje policji, mieliśmy pobicia i groźby takich pobić, kilka dymisji oraz bardzo jasno określony punkt widzenia lokalnych platformerskich mediów na całą kampanię: odwrotny niż nasz.

W tej atmosferze otrzymaliśmy na początku lipca informację, że w Sopocie pojawi się Kazimierz Marcinkiewicz - w owym czasie cudowne dziecko politycznego PRu i najbardziej lubiany polityk w kraju.

Jak się łatwo domyślić naiwnie sądziliśmy, że do Sopotu przyjedzie kawaleria z odsieczą dla walecznej młodzieży w trudnej sytuacji. ZAWIEDLIŚMY SIĘ OGROMNIE i natychmiast przerobiliśmy lekcję "znaczenie lojalności w polityce".

Oto w żołnierskich słowach kolejność wydarzeń:

1. Sopocki PiS otrzymał informację o planowanym przylocie premiera Marcinkiewicza z wyprzedzeniem około tygodnia (początek lipca 2006)

2. Ponieważ sopocki PiS był obiektem bezpardonowych ataków ze strony pomorskiej PO (prezydent Karnowski, prezydent Adamowicz, marszałek województwa Jan Kozłowski), poparcie polityczne u progu kampanii wyborczej ze strony najpopularniejszego ówczas polityka - Kazimierza Marcinkiewicza miało być dla PiS w Sopocie bardzo ważnym elementem prowadzenia kampanii.

3. Na trzy dni przed wizytą premiera Marcinkiewicza sopocki PiS otrzymał program wizyty, z którego wynika, że premier Marcinkiewicz nie zamierza w ogóle spotykać się z przedstawicielami PiS w Sopocie w godzinach, w jakich PiS Sopot byłyby w stanie wykorzystać tę sytuację politycznie i medialnie.

4. Z programu wynikało za to, że w godzinach najbardziej atrakcyjnych medialnie premier znajdzie czas dla: szefa PO na Pomorzu (Jan Kozłowski, mający pierwotnie towarzyszyć premierowi), szefa PO w Gdańsku (prezydent Gdańska, Paweł Adamowicz), szefa PO w Sopocie (Jacek Karnowski, wiodący prym w brutalnych atakach na pomorski PiS skarbnik PO).

5. W wyniku takiego a nie innego programu sopocki PiS interweniował u "wszystkich świętych" Prawa i Sprawiedliwości z prośbą o wpłynięcie na otoczenie Pana Premiera i interwencję u prezesa PiS Pana Jarosława Kaczyńskiego.

6. Sopocki PiS wysłał również do Centrum Informacyjnego Rządu informację dotyczącą funkcjonowania tak zwanego Układu Sopockiego (między innymi przekazane zostało zawiadomienie do prokuratury dotyczące tak zwanej sprawy Centrum Haffnera, polegające na przekazaniu przez władze miasta Sopot najcenniejszych gruntów nad polskim morzem za 10% wartości spółce związanej z nomenklaturą SLD, oraz otoczeniem Ryszarda Krauze)

7. W efekcie tych działań do sopockiego PiS została przesłana inna wersja programu. Z planu spotkań zniknęły spotkania z Pawłem Adamowiczem (prezydent Gdańska), oraz Janem Kozłowskim (marszałek województwa), ciągle pozostał w planie Jacek Karnowski (choć nie pojawił się w czasie wizyty).

8. Wizyta odbyła się według zmienionego planu

9. Spotkanie ze strukturami PiS odbyło się w godzinach wieczornych, a jego formuła uniemożliwiła wykorzystanie tego faktu w kampanii wyborczej pomorskiego PiS.

10. Premier Marcinkiewicz nie udzielił publicznie poparcia kandydatom startującym z listy PiS w Sopocie oraz na Pomorzu

11. W godzinach wieczornych premier Marcinkiewicz spotkał się w tajemnicy przed dziennikarzami w rządowej willi w Sopocie z Donaldem Tuskiem. Według wiedzy PiS Sopot otoczenie Donalda Tuska przekazało tę informację do jednego z dziennikarzy, choć spotkanie miało odbyć się bez wiedzy mediów. Kiedy przed wejściem do willi pojawił się pierwszy dziennikarz, służby prasowe premiera Marcinkiewicza przekazały do innych mediów informację o spotkaniu. W efekcie tego, kiedy Donald Tusk opuszczał willę rządową w Sopocie, przed jej wejściem oczekiwał tłum dziennikarzy i fotoreporterów. Co ciekawe, zarówno w wersji "przed" jak i "po" interwencji sopockiego PiS w godzinach, w których premier spotkał sie z D.Tuskiem wpisana była pozycja "czas do dyspozycji Pana Premiera"

12. Dwa dni później premier Marcinkiewicz został odwołany.

Kazimierz Marcinkiewicz kilka tygodni temu powiedział, że czuje się przez Donalda Tuska wykorzystany, bo spotkanie w rządowej willi w Sopocie o którym mowa wyżej miało się odbyć bez udziału mediów, a Tusk zaprosił na nie media.

Kazimierz Marcinkiewicz dzisiaj zmienił ostatecznie front. Czy przyswoił już tę lekcję polityki, w czasie której mowa o wzajemnym respekcie partnerów i przywódców politycznych? Czy zrozumiał, że politycy szanują tych polityków, którzy posiadają własną wizję, własne poglądy i determinację do ich realizacji?

Kazio, zmieniłeś front. A to znaczy, że zawsze możesz to zrobić. A takiego zachowania w polityce się nie szanuje... Myślę, że to nie ostatni raz, kiedy ktoś "zapomina" dotrzymać danego słowa, tak jak z dziennikarzami przed willą w Sopocie.

Skoro niezależnie od tego co się dzieje - i tak tańczysz do miłej uchu muzyki...

2 wersje programu wizyty Kazimierza Marcinkiewicza w Sopocie w czerwcu 2006

2007-10-19T08:51:00.001-07:00

Po szczycie G6 - przed świętami bez granic.

2007-10-19T04:08:00.001-07:00

No i ministrowie pojechali. Cieszy treść komunikatu końcowego. Zapowiedź zniesienia granic wewnętrznych UE jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia to realizacja od dawna przygotowywanego scenariusza. To swego rodzaju prezent dla przyjeżdżających do Polski na święta mieszkańców Niemiec i innych krajów "starej" UE. Jednocześnie będzie to też ostatni okres na testowanie systemów informatycznych, które mają zapewnić sprawne wejście w życie ustaleń układu z Schengen.

Warto wspomnieć tutaj o kilku istotnych terminach, które mają związek z naszym beztroskim podróżowaniem po krajach UE. Na początek SiS. W Polsce zakończyły się jeszcze w sierpniu testy techniczne systemu SiS One 4 All. Ten system, to zaproponowana przez Portugalczyków nakładka programu komputerowego Schengen Information System, który magazynuje i przetwarza informacje dotyczące ruchu osób i towarów na terenie UE. System ten powstał w latach 70 jest więc dość przestarzały technologicznie. Nie można na przykład umieszczać w nim danych multimedialnych (zdjęcia, film, próbka dźwięku). Dlatego w krajach UE od dawna trwają pracę na tak zwanym SiS II, czyli SiS poszerzonym o możliwość kodowania i przekazywania danych multimedialnych. Problem polega na tym, że przygotowania do wprowadzenia SiS II przedłużają się w Unii i wiadomo od wielu miesięcy, że nie da się wprowadzić systemu SiS II w terminie, w którym Polska i inne kraje nowej UE mają wejść do strefy Schengen, a nie jest specjalnie szczęśliwym rozwiązaniem aplikowanie w Polsce systemu SiS, któy tak czy tak lada moment zostanie zastąpiony nowym.

Dlatego właśnie w pierwszej połowie tego roku podsekretarz stanu w MSWiA, Grzegorz Bliźniuk odebrał w Portugalii pakiety startowe SiS one 4 All (coś jak płyty z Windows XP, tylko ściśle tajne). Do tego systemu muszą zostać podłączone wszystkie najważniejsze służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo kraju: Policja, Straż Graniczna, ABW, AW i inne. W lipcu 2007 zakończyły się techniczne testy. Do grudnia 2007 trwać będą szkolenia, bo końcówka tego systemu i osoby potrafiące system obsługiwać powinny znaleźć się we wszystkich komisariatach, strażnicach i delegaturach odpowiednich instytucji.

Wygląda również na to, że usunięte zostały ostatnie przeszkody polityczne - świadczy o tym dobitnie treść końcowego komunikatu szczytu G6 w Sopocie, oraz jak sądzę pozytywny dla Polski przebieg szczytu UE w Lizbonie.

Słowa podziękowania na pewno należą się stojącym na co dzień w cieniu urzędnikom MSWiA: sekretarzom stanu Wiesławowi Tarce, który odpowiada w ministerstwie ze sprawy międzynarodowe i Grzegorzowi Bliźniukowi, który nadzoruje informatyczną część przedsięwzięcia. Koordynuje to wszystko żelazna dama departamentu UE w MSWiA, pani dyrektor Małgorzata Kutyła oraz jej zespół. Widziałem też w hotelu Grand jak uwijają się przez cały tydzień moi niedawni współpracownicy z biura rzecznika: Emilia Salach-Pezowicz, Jarek Buczek i Sebastian Górkiewicz. Dobra robota, gratulacje!

G6 w Sopocie

2007-10-17T09:46:00.000-07:00

Właśnie zakończył się pierwszy dzień Szczytu G6 w Sopocie.

G6 to grupa największych i najbardziej wpływowych państw Unii Europejskiej. Polska została zaproszona do udziału w tej grupie w czasie, kiedy ministerstwem spraw wewnętrznych kierował Ludwik Dorn. Uczestnictwo w grupie G6, która jest nieformalnym ciałem konsultacyjnym w sprawach związanych z odpowiedzialnością ministerstw spraw wewnętrznych to jeden z wielu kompletnie nieznanych sukcesów polskiej polityki międzynarodowej.

Szczególnie w kontekście wejścia Polski do strefy Schengen. Jeśli nie nastąpi w tej kwestii żadna katastrofa, to od 1 stycznia przyszłego będziemy poruszać się po UE bez kontroli granicznych. Wydarzenie to zbiegnie się w czasie z polską prezydencją w G6. Dzisiejszy szczyt w Sopocie jest właśnie pierwszym akordem tej prezydencji. W Sopocie ministrowie rozmawiają o kwestiach związanych z zabezpieczeniem granicy morskiej, o handlu ludźmi oraz o problemach związanych z legalnymi i nielegalnymi migracjami.

Dla mnie osobiście to miłe zwieńczenie pracy w MSWiA. Sopot był moim pomysłem, a wyeksponowany udział w imprezie Oli Jankowskiej, wicewojewody pomorskiej i szefowej sopockiego PiS jest czytelnym sygnałem, że G6 w Sopocie to nasz mały sukces polityczny.

Technologia przekrętu - Sopot, Sawicka i służba zdrowia

2007-10-17T08:10:00.000-07:00

Tvn24 wczoraj nie poinformował mnie na czerwonym pasku, że CBA zaprezentowało nagrania rozmów posłanki Sawickiej.

Pani Poseł Sawicka w swoich rozmowach telefonicznych opublikowanych wczoraj przez CBA dodała swoje kilka zdań do kwestii, o których pisałem w poście o CBA w Trójmieście. W mojej ocenie wartość materiału udostępnionego przez Mariusza Kamińskiego i szefa jego gabinetu politycznego Tomasza Frątczaka jest znacząca z jeszcze jednego powodu: oto po raz kolejny opinia publiczna uzyskuje precyzyjny opis "technologii przekrętu korupcyjnego", opartego na swobodnej wypowiedzi człowieka ze środka.

Z punktu widzenia trwającej kampanii wyborczej bardzo interesujący jest też passus służby zdrowia, jaki pojawia się w tych materiałach. Ale to robota dla moich partyjnych kolegów, którzy ten wątek jak na razie bardzo sprawnie spinują. Mnie dużo bardziej interesuje wątek nieruchomości, w owej “technologii przekrętu” opierającego się na trójkącie: samorząd– służba zdrowia – nieruchomość. I tutaj jak zwykle z pomocą przychodzi wiedza na temat 15 letnich rządów PO w Sopocie – samym centrum Trójmiasta.

Na dwa miesiące przed wyborami samorządowymi roku 2006 do sopockiej opozycji przyszedł email. Zawierał szokujące fakty dotyczące sposobu funkcjonowania Sanatorium Leśnik – jednego z elementów komunalnej służby zdrowia. Osoby zainteresowane odsyłam do całego listu, który można znaleźć tu:

http://uklad3miasto.blox.pl

Nie będę pastwił się nad miernotami, jakie z uzdrowiskowego sanatorium zrobiły swój własny folwark. Prezydent Karnowski został zmuszony przez sopocką opozycję do skontrolowania sytuacji w Leśniku. Zrobił to, przyznał się do błędów... po czym nie poinformował o swoich ustaleniach prokuratury.

Sanatorium Leśnik jest jednak bardzo ciekawą instytucją pod względem biznesowym. Obecnie w jej majątku znajduje się położony nad samym morzem pensjonat sanatoryjny “Jantar”. Nieruchomość, którą miasto przejęło od skarbu państwa na początku lat 90 została podnajęta kościelnej fundacji. Fundacja wynajęła nieruchomość biznesmenowi, który zainwestował w nią około miliona złotych. W tak zwanym międzyczasie miasto weszło w spór sądowy z kościelną fundacją, nie informując o tym biznesmena. Miasto wygrało sprawę w sądzie, a biznesmen został przy pomocy armii ochroniarzy wyrzucony z wynajmowanego przez siebie budynku. Urząd Miasta oskarżył w lokalnych mediach przedsiębiorcę o zdemolowanie “Jantara”, po czym przekazał grunt swojemu zaufanemu współpracownikowi – dyrektorowi Sanatorium Leśnik. Od tego czasu “Jantar” niszczeje. Zmieniła się tylko jedna rzecz: branżowe portale turystyczne poinformowały, że grunt pod pensjonatem Jantar miasto Sopot zamierza sprzedać... pod 4 gwiazdkowy hotel.

Podsumujmy: Rządzona przez liberalną PO Gmina Sopot przeprowadziła następującą, rozłożoną na lata operację:

Wynajęła sanatorium z pensjonatem fundacji kościelnej
Fundacja kościelna znalazła prywatnego inwestora, który uruchomił działalność sanatoryjną w pensjonacie
Gmina wyrzuciła najemców i przejęła nieruchomość
Gmina ogłosiła chęć sprzedaży gruntów, i zaplanowała że w tym miejscu ma powstać elegancki 4 gwiazdkowy hotel.

To z kolei oznacza, że w rządzonym niepodzielnie przez PO Sopocie rada miasta wspólnie z prezydentem zlikwidowała sanatorium - część samorządowej służby zdrowia w celu sprzedaży nieruchomości pod intratną inwestycję biznesową. Panie Donaldzie, właśnie o takich interesach mówiła przez telefon Pani Posłanka Sawicka.

Jeszcze zanim zasłabła, o czym na czerwonym pasku poinformował tvn24.

CBA w Sopocie, CBA w Trójmieście, czyli czemu od 1990

2007-10-09T17:15:00.000-07:00

Trójmiejskie media donoszą, że CBA zażądało od władz samorządowych Trójmiasta wglądu w dokumenty, które odnoszą się do decyzji związanych z obrotem miejskimi nieruchomościami. Chodzi o cały okres od roku 1990. Oparty na tak zwanych anonimowych źródłach artykuł newsweeka (http://www.newsweek.pl/artykuly/artykul.asp?Artyk ul=20245) w sposób jednoznaczny dezawuuje to żądanie.

Tym tropem podążyły jak zwykle pospołu: trójmiejskie media, oraz trójmiejskie wydziały komunikacji urzędów miast. Chylę czoła przed Pawłem Orłowskim (PO), starszym kolegą z mojego liceum – obecnie przeciwnikiem politycznym, wiceprezydentem Sopotu, który wyczuł pismo nosem. Paweł wystąpił na konferencji prasowej, podczas której zgrabnie zamulił obraz, sugerując że obiektem działania agentów CBA są zwykli mieszkańcy Trójmiasta, a nie byli lub obecni urzędnicy sopockiego magistratu.

Krótkoterminowe efekty PRowe tego ruchu są z pewnością satysfakcjonujące z punktu widzenia obecnych władz Sopotu (http://miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35612,456012 0.html , http://www.gdansk.naszemiasto.pl/wydarzenia/777687 .html ), z pewnością są też satysfakcjonujące z punktu widzenia toczącej się kampanii wyborczej – i to dla obu stron sopockiego konfliktu: w końcu PO ma okazję wystąpić z bałamutnym argumentem w obronie swojego elektoratu, a tutejszy PiS może po kilku latach nagłaśniania sopockich nieprawidłowości powiedzieć: “a nie mówiliśmy”.

Chociaż CBA swoje prośby skierowało do Gdańska, Gdyni i Sopotu, to nie jest w mojej ocenie przypadkiem, że akurat sopocki magistrat zdecydował się na medialną hucpę z CBA w roli schwarzcharakteru. Mój znajomy z Platformy Obywatelskiej, kiedy dzisiaj wypiliśmy popołudniową kawę (tak, są jeszcze PiSowcy i Platformersi, którzy spotykają się na kawie) skomentował to jednym zdaniem: “uderz w stół”.

Też tak uważam, z następujących powodów:

1)Sopot jest najmniejszym z urzędów miejskich Trójmiasta. Liczba mieszkańców Sopotu jest niższa niż 40.000. Skala jest znaczna: Gdańsk posiada ponad 11 razy więcej mieszkańców, podobnie jest z Gdynią, można węc zakładać, że urzędy te mają do wykonania 11 krotnie większą pracę. Jednak to nie Gdańsk i to nie Gdynia podniosły krzyk o skandalicznym żądaniu CBA.

2)Ceny gruntów i nieruchomości w Sopocie należą do najwyższych w Polsce, jednocześnie ze względu na specyfikę tego miejsca to Urząd Miasta jest lub był ich głównym dysponentem. Najcenniejsze miejskie grunty znalazły się w posiadaniu władz miasta w wyniku ustawy o komunalizacji gruntów, pochodzącej właśnie z roku 1990.

3)Decyzje dotyczące gruntów i nieruchomości są najważniejszymi decyzjami, jakie podejmuje sopocki magistrat, oraz tutejsza Rada Miasta. To właśnie te decyzje są osią oskarżeń korupcyjnych, jakie pod adresem obecnych władz miasta kierują środowiska opozycyjne, w tym również sopocki PiS.

W tym sensie jest zastanawiające, dlaczego akurat sopocki urząd mnoży problemy organizacyjno – prawne zwiazane z przekazaniem CBA bazy danych, jaka w większości demokratycznych krajów jest wiedzą ogólnodostępną z poziomu przeglądarki internetowej: kto kiedy, za ile i komu sprzedał własność publiczną.

Paweł Orłowski w swoich wypowiedziach medialnych zdaje sobie z tego sprawę, dlatego mówi o sobie i swoich politycznych przyjaciołach: jesteśmy legalistami. Zaraz potem dodaje, że zanim dane przekażemy, musimy sprawdzić czy żądanie CBA jest zgodne z ustawą o ochronie danych osobowych. Jesteśmy legalistami, a więc najpierw musimy sprawdzić u Rzecznika Praw Obywatelskich, czy dane dotyczące interesów, jakie nasze środowisko prowadzi od 1990 roku nie powinny pozostać tajne.

Nie jest to nowa taktyka władz sopockich. W czasie przygotowań do zeszłorocznych wyborów samorządowych sopocka opozycja wystąpiła kilkukrotnie do władz miasta z prośbą o przekazanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej szczegółowego zestawienia transakcji, jakie miasto przeprowadziło na swoim najważniejszym majątku: na mieszkaniach komunalnych. Danych tych magistrat nigdy nie udostępnił. Argument był zawsze ten sam co dziś: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych i Rzecznik Praw Obywatelskich.

Sopocka opozycja prosiła również o inny – również jawny dokument: zestawienie lokali mieszkaniowych będących w posiadaniu Urzędu Miasta. Dostępu do tej informacji sopoccy radni opozycji nie otrzymali nigdy. Myślę, że CBA uzyska.

Zasób lokalowy miasta jest jedną z najpilniej strzeżonych tajemnic sopockiego magistratu. Powód jest jeden: komunalna substancja mieszkaniowa stanowi bardzo dobry srodek utrzymywania wpływów politycznych w mieście: to do wyłącznej decyzji prezydenta miasta, lub jego urzędników zależy nie tylko kto w mieszkaniu może mieszkać, lub kto musi je opuścić. Również to, kto na jakich zasadach i w jakiej cenie może takie mieszkanie nabyć. Nie oznacza to oczywiście, że taka wiedza jest w ogóle niedostępna. Tajemnicą poliszynela jest fakt, że sopockie agencje nieruchomości posiadają wykaz lokalów, które można nabyć od miasta. Żadną tajemnicą nie jest natomiast to, że wieloletnia szefowa jednego z wydziałów, zajmujących sie nieruchomościami w Sopocie prywatnie jest żoną właściciela jednej z takich agencji.

Podobnie sprawa ma się z gruntami i innymi nieruchomościami. W polskim systemie prawnym w roku 1990 samorządy przejęły zdecydowaną część majątku po zlikwidowanych w 1989 państwowych, czy parapaństwowych instytucjach. W ten sposób gmina Sopot przejęła należące do przeróżnych instytucji tereny, budynki i nieruchomości. To właśnie dzięki obowiązywaniu tej ustawy sopockie molo zostało przejęte przez należącą do byłych pezetperowskich oficjeli prywatną spółkę Kąpielisko Morskie Sopot Sp. z o.o. (Tak , to nie pomyłka sopockie molo jest od dawna w rękach prywatnych). To w wyniku obowiązywania tej ustawy mógł powstać w dawnej siedzibie PZPR Sopot Bank S.A., który później posłużył jako wehikuł do wspótworzenia Big Banku, a później Big Banku Gdańskiego. To wreszcie wtedy we władaniu władz miasta znalazły się budynki instytucji, opiekuących się dziećmi. Sopockie Hotele Villa Baltica I i Villa Baltica II powstały w miejscach, gdzie wcześniej stały... znajduące się pod ochroną zabytkowe domy dziecka.

Miasto weszło też w posiadanie jednej z najpiękniejszych nadmorskich rezydencji w Sopocie . Przez lata wynajmowali ją od miasta handlarze kokainy, którzy jak to jest w Trójmieście przyjęte do własnej działalności wykorzystywali honorowe tytuły dyplomatyczne. Dyplomaci nie wynajmowali oczywiście rezydencji za darmo. Podpisali z miastem umowę, z której wynikało że w zamian za rezydencję panowie mieli zorganizować czyszczenie sopockiej plaży miejskiej.

* * *

Sopocki PiS w samorządowej kampanii wyborczej żądał natychmiastowego uwłaszczenia mieszkań komunalnych w Sopocie z maksymalną bonifikatą (tzw. mieszkanie za złotówkę). Dziś obowiązuje podobne prawo w odniesieniu do lokali spółdzielczych.

Uwolnienie i masowa sprzedaż mieszkań ich mieszkańcom byłaby nie tylko ruchem uczciwym, ale również na wskroś opłacalnym - UM Sopot dopłaca co roku do gospodarki mieszkaniowej około 11 milionów złotych, byłby to również krok do bólu liberalny. Z jakichś jednak powodów Rada Miasta Sopotu, rządzona przez liberalną PO nie podejmuje takiej decyzji. Dlaczego? Pewnie za jakiś czas się dowiemy.

O pomiku Lenina i byłej narzeczonej Senatora Niesiołowskiego

2007-09-30T14:04:00.000-07:00

No więc wróciłem sobie do Trójmiasta. W niedzielne popołudnie wyciągnąłem się jak długi na kanapie, przymknąłem oczy i z pomocą pilota odwiedziłem wszystkie dzisiejsze konwencje wyborcze.

Jak przystało na rasowego PiSiora zatrzymałem się na dłużej w Krakowie, u naszych przyjaciół z Platformy. Przemawiał Senator Niesiołowski, swoje przemówienie rozpoczął skromnie (cytuję z głowy, czyli z niczego): “Nie chodzi o moją działalność, nie o to że próbowałem wysadzić w powietrze pomnik Lenina – bo ta akcja akurat nie wyszła”. Co było potem wszyscy czytali. W szczytowym momencie swojego wywodu senator Niesiołowski wyszydził własny pomysł stawiania pomników Jarosławowi Kaczyńskiemu na koniu, z teczką w ręku we wszystkich miastach Polski.

Ta wyraźna pomnikowa obsesja wywołała u mnie skojarzenie z tekstem, który nie tak dawno opublikował portal abcnet.com.pl. Tekst ów dotyczy między innymi wspomnianej dzisiaj przez Pana Senatora bohaterskiej akcji wysadzania pomnika Lenina, oraz działań SB jakie nastąpiły w jej następstwie. Otóż z tekstu można dowiedzieć się, że Pan Niesiołowski w czasie przesłuchania... wsypał na SB swoją ówczesną narzeczoną, którą zresztą wysłał na akcję, sam idąc do kina. Tekst może nie byłby godny uwagi, gdyby nie to, że podpisała się pod nim właśnie była narzeczona Niesiołowskiego.

Na miejscu Pana Stefana unikałbym na przyszłość pomnikowych skojarzeń, zwłaszcza w
kampanii wyborczej...

* * *

“Od wojownika do najemnika” Elżbieta Królikowska Avis /d. Nagrodzka/

za http://www.abcnet.com.pl/

“Przyjaciół byłego wojownika zmartwi zapewne informacja, że nie jest to pierwsza wolta, którą w swojej politycznej karierze wykonał Niesiołowski. Bowiem zdradził on swoje wartości i przyjaciół już po raz drugi. Pierwszy raz stało się to tuz po jego aresztowaniu za przynależność do grupy „Ruch” 19 czerwca 1970 roku. Już pierwszego dnia śledztwa, podczas pierwszego przesłuchania przez por. Dariusza Borowczyka z KM MO w Lodzi / Nr sprawy II 3 Ds. 25/ 70, tom VI/ , Niesiołowski załamał się i ze strachu zaczął sypać swoich towarzyszy! On, mężczyzna, jeden z przywódców, choć paru innym – jak mówią protokoły śledztwa – wystarczyło charakteru, żeby przestrzegać umowy milczenia. Sypał więc przyjaciół, braci Andrzeja i Benedykta Czumów, brata Marka / 21 czerwca/, sypał swoją narzeczoną Elżbietę Nagrodzką / 29 czerwca/, która właśnie z tego powodu zerwała ich związek. Opowiadał kto się kryje za pseudonimami, jakie role pełni, broniąc równocześnie swojej skóry /”nie było przywódców”, „sam nie bywałem na żadnych zebraniach ani nie pisałem do „Biuletynu”/. Jeszcze w swojej książce z 1989 roku, a więc sprzed początków politycznej kariery , „Wysoki brzeg”, zwierzał się szczerze zmartwiony: ”... Musiałem się zdecydować – albo zaprzeczać wszystkiemu i odmówić zeznań, albo zeznawać wykrętnie. Nie miałem ani odwagi ani siły odmówić zeznań i to był błąd największy. Potem nie rozumiałem dlaczego. Nic mnie właściwie nie usprawiedliwiało, poza strachem....” Właśnie. Bo Andrzej Czuma, prawdziwy heros „Ruchu” i paru innych , miało tę odwagę. Także jego narzeczona zaczęła zeznawać już po Wojciechu Mantaju /pierwsze zeznanie 22.VI/ , Marku Niesiołowskim /25.VI/ i Benedykcie Czumie /28.VI/, dopiero kiedy pokazano jej protokół z obciążającymi ją informacjami Niesiołowskiego.”

Link do całego tekstu:

http://www.abcnet.com.pl/?q=node/1357

Partyjniak na aucie, czyli oficer którego dowódca przeszedł na stronę wroga...

2007-08-29T11:23:00.000-07:00

Kiedy po raz pierwszy pojawiłem się w gmachu MSWiA przy ulicy Rakowieckiej, a w gabinecie na drugim piętrze spotkałem moich dwóch poprzedników, zastanawiałem się jak będzie wyglądał koniec mojej misji. Bo że będzie prędki - nie miałem większych wątpliwości. Nie przypuszczałem jednak w jak trudnej politycznie sytuacji znajdę się w wyniku wydarzeń, o których zdecydować miały za kilka miesięcy najważniejsze osoby w państwie. Tak czy tak spędziłem tam prawie sześć miesięcy, służąc Państwu Polskiemu najlepiej jak potrafię.

Dzisiaj mam problem z oceną tego okresu. Pracowałem dla Janusza Kaczmarka w przekonaniu, że buduję wizerunek jednego z najważniejszych ludzi rządu Jarosława Kaczyńskiego. Przekonania takiego nie burzyły wątpliwości wyniesione z bojów na trójmiejskim boisku politycznym, ani fakt że w najbliższym otoczeniu Janusza Kaczmarka byłem jedynym członkiem PiS. W końcu to nie legitymacja partyjna stanowi o przydatności dla Państwa Polskiego. No bo co ma myśleć szeregowy członek partii o człowieku, którego na kluczowe stanowisko w aparacie bezpieczeństwa państwa mianuje prezes tejże partii, a Prezydent RP uczynił z niego lata temu jednego ze swoich najbliższych współpracowników?

Na kilka tygodni przed dymisją Janusza Kaczmarka w jego bezpośrednim otoczeniu zaczęło się robić nerwowo. Sporu pomiędzy Zbigniewem Ziobro a byłym szefem MSWiA nie dało się ukryć. Wiedzieli o nim dziennikarze, wiedzieli politycy. W prywatnych rozmowach z moimi współpracownikami zadawałem ciągle jedno pytanie: Jaki interes w uderzaniu w Janusza Kaczmarka miałby mieć Zbigniew Ziobro? Odpowiedzi jakie otrzymywałem nie były satysfakcjonujące i sprowadzały się do treści, które teraz można wyczytać w Gazecie Wyborczej, czy Polityce: że chora ambicja, że żądza władzy, że budowanie własnego imperium... Ani słowa na temat motywu.

Brałem udział w kilku wojenkach politycznych. Jeśli gracze rzucają na szalę wszystko - muszą robić to w jakimś celu. I żeby było jasne: ta atmosfera była wyczuwalna ZANIM Andrzej Lepper został ostrzeżony o akcji CBA.

Polityk, który jest powoływany na stanowisko musi mieć świadomość, że jego dni są policzone. Pisałem już o tym w innym miejscu: nominacja i dymisja to dwie połówki jednego jabłka. Pierwszą przyjmuje się z radością, drugą z godnością. Tym bardziej jestem zaskoczony zachowaniem mojego byłego szefa w stosunku do rządu, którego okrętem flagowym był w zasadzie od dnia jego powołania. Zaskoczony i zniesmaczony, bo wyniki zaufania jakim cieszył się Janusz Kaczmarek w czasie kiedy dla niego pracowałem wzrastały z miesiąca na miesiąc, plasując go w czołówce polskich polityków.

Doceniała to również moja partia, bo na przedostatniej konwencji wyborczej PiS w Radomiu mój ówczesny szef wystąpił tuż przed premierem Kaczyńskim. Kurcze, byłem dumny kiedy szef MSWiA wygłaszał przemówienie do członków PiS, przemówienie oparte na moim osobistym liście do niego oraz na tezach które przygotowywałem ślęcząc nad biurkiem do późnej nocy. Oklaski, które przerywały jego przemówienie traktowałem jak własne, siedząc sobie gdzieś pod ścianą z aparatem fotograficznym w ręku.

Dziś zastanawiam się - czy mój ówczesny szef już wtedy wiedział, że buduje „państwo totalitarne”? Czy kiedy mówił o przebudowie Państwa Polskiego mówił o przebudowie na modłę Ligi i Samoobrony? Czy kiedy mówił o zawładnięciu państwem przez służby miał na myśli swojego przyszłego reprezentanta prawnego? Dzisiaj za zaufanie do Janusza Kaczmarka odpowiadają Roman Giertych i Wojciech Raduchowski, zwany też Brochwiczem, czyli przyjaciel Andrzeja Leppera oraz człowiek służb i polityczny kreator Anny Jaruckiej. Dwaj bohaterowie bajki, która nie jest moją bajką. Efekty? 10 procent Polaków uważa dziś Janusza Kaczmarka za osobę wiarygodną...

* * *

"Sztukę wojny" Sun Tse uważam za jeden z najlepszych podręczników politologicznych, jakie zostały kiedykolwiek wydane. Myślałem, że opisał on większość sytuacji w jakich może znaleźć się wojownik. Ale nie napisał, co ma robić oficer, kiedy jego dowódca przechodzi na stronę wroga. A ja właśnie jestem takim oficerem...

Przypadkiem... czyli polemika z autorem tekstu o sopockich pokemonach

2007-07-18T00:48:00.000-07:00

No mimo wszystko nie mogę się nie odnieść. Kilka tygodni temu redaktor nowego projektu passauera, Pan Krzysztof Kowalczyk zadzwonił do mnie, żeby porozmawiać o mojej znajomości z Jakubem Świderskim i Bartkiem Kalinowskim, sopockimi opozycjonistami obecnie dziennikarzami Polskiego Radia. Chciał wiedzieć, czy - a jeśli tak, to czemu udzieliłem im rekomendacji, zanim tymi dziennikarzami zostali.

Zgodnie z prawdą powiedziałem redaktorowi (choć mogłem powiedzieć "no comment", wiedząc że bez mojej wypowiedzi dziennikarz w zasadzie nic nie ma), że jednego i drugiego gentelmana poparłem z bardzo konkretnych powodów, po czym te powody podałem. Po zakończeniu rozmowy zażądałem autoryzacji, nie dlatego że nie wierzę w dobre intencje dziennikarza, a dlatego że w natłoku informacji zdarzają się nieścisłości.

Nos mnie nie zawiódł. W zaproponowanej przez Redaktora mojej wypowiedzi znajdowało się wszystko, tylko nie powody dla których rekomendowałem tych dwóch ludzi. Żeby nie być gołosłownym zamieszczam poniżej link do tekstu, oraz korespondencję, jaką wymieniliśmy:

http://www.gdansk.naszemiasto.pl/drukuj/750446_40.html

***
Krzysztof Kowalczyk
to michal.rachon@gmail.com
date Jul 5, 2007 7:16 PM
subject autoryzacja

Michał Rachoń przyznaje, że polecał Świderskiego i Kalinowskiego Jerzemu
Targalskiemu, wiceprezesowi Polskiego Radia: – Ale to miało miejsce
zanim zostałem rzecznikiem w MSWiA. Dlaczego ich polecałem? Od lat
obracam się w świecie mediów, znam ludzi z Trójmiasta, więc kiedy
pojawiają się pytania, czy rekomenduję te osoby, czy nie, to nie widzę w
tym nic zdrożnego.

* *

from Michal Rachon
to Krzysztof Kowalczyk
date Jul 5, 2007 7:45 PM
subject Re: autoryzacja
mailed-by gmail.com

Witam,

Panie redaktorze, zgodnie z treścią naszej wczorajszej rozmowy przesyłam autoryzowany tekst. W proponowanym przez Pana fragmencie nie znalazły się powody rekomendacji, które Panu podałem w trakcie rozmowy telefonicznej. Oto moja wypowiedź:

Michał Rachoń przyznaje, że UDZIELIł REKOMENDACJI Świderskiemu i Kalinowskiemu w rozmowie z Jerzym Targalskim, wiceprezesem Polskiego Radia: – Pan Jerzy był moim nauczycielem na studiach, a rozmowa miała miejsce kiedy byłem prywatną osobą. Nawet nie przypuszczałem, że będę kiedyś robił to co robię teraz. Jestem PRowcem i od 10 lat obracam się w świecie mediów , znam młodych i wykształconych ludzi z Trójmiasta. Świderskiego rekomendowałem bo to absolwent dwóch uczelni i mówiący w kilku językach politolog, a Kalinowski to bystry obserwator o świetnym radiowym głosie. Nie widzę w tym nic nagannego.

pozdrawiam serdecznie

Michał Rachoń

***

Z mojego punktu widzenia nic nowego. Raz na pół roku po prostu musi się pojawić na pierwszej stronie jednej z trójmiejskich gazet tekst, z którego wynika że sopocka opozycja: wychwala szatana, bije kobiety i wyzywa je od żydówek, spuszcza szczury na sznurku, topi molo, zabiera fundusze unijne, zwalcza inwestycje lub tępi emerytów (do wyboru, o wszystkich tych rzeczach pisały w ciągu ostatniego roku Gazeta Wyborcza w Trójmieście oraz Dziennik Bałtycki, wycinkami dysponuję, a wszystkie informacje są nieprawdziwe). Mnie już to nie rusza, a nawet - co uznaję za swój drobny sukces, powoli przestaje ruszać moją babcię.

Natomiast ruszyło mnie opublikowanie tekstu, który piętnuje rzekomo nieetyczne zachowania ludzi mediów z jednoczesnym rażącym naruszeniem prawa prasowego w samym tekście (obowiązek wzięcia pod uwagę autoryzacji, jeśli rozmówca jej zażąda, lub poinformowanie na łamach że wypowiedź jest nieautoryzowana). Nie wiem tylko, czy ta zagrywka bardziej mnie rozśmieszyła, czy bardziej zażenowała.

Zapewne przypadkiem z tekstu mojej wypowiedzi zniknęły wszystkie słowa, które świadczą o wykształceniu Jakuba Swiderskiego (dwa fakultety, trzy języki) i Bartka Kalinowskiego (najlepsze liceum w kraju, perfekcyjny angielski i studia ekonomiczne). A między innymi z powodu tych właśnie cech udzielilem tym dwóm młodym ludziom swojej rekomendacji.

Zapewne również przypadkiem zabrakło w tekście informacji, którą przekazałem dziennikarzowi, oraz którą można sprawdzić za pomocą zaawansowanego narzędzia dziennikarstwa śledczego, jakim jest przeglądarka google. Takiej mianowicie, że Jakub Świderski faktycznie był radnym, tylko że wybranym z listy... Platformy Obywatelskiej, a członkiem PiS nigdy nie był.

Na sam koniec. Dostałem dzisiaj informację od osoby, która wcześniej również była bohaterem tekstu Pana Redaktora Krzysztofa Kowalczyka, proszę sobie wyobrazić, że z autoryzacją wypowiedzi tej osoby przypadkiem zdarzyło się to samo, co z moją dzisiaj.

W sprawie cytowania i powoływania się

2007-06-20T15:51:00.000-07:00

W dzisiejszym komentarzu dla tvn24 powołałem się na blogowy wpis redaktora Łukasza Warzechy. Wywołało to reakcję na samym blogu - w tym również reakcję autora tekstu.

Powody, dla których to zrobiłem:

1. Jestem częstym gościem salonu24, również jego użytkownikiem

2. Na opinie Pana redaktora Warzechy stacja TVN24 powoływała się ZANIM ja to zrobiłem. Z samej stacji zresztą dowiedziałem się o tym tekście, nie widziałem więc żadnego powodu, dla którego w rozmowie z dziennikarką tej stacji nie mógłbym się odnieść do cytowanego wcześniej materiału.

Redaktorowi zarzucono, że fakt zacytowania przeze mnie jego tekstu świadczy o "zażyłych relacjach z obecną autorytarną władzą". Równie dobrze powołanie się na tekst Pana Warzechy przez dziennikarzy stacji tvn24 mogłoby świadczyć o "zażyłych relacjach redaktora z koncernem ITI". Myślę, że "Komentatora" (to nick blogera, a nie mój stylistyczny cudzysłów) po prostu poniosła klawiatura i zapał polemiczny.

Na marginesie - dość trudno byłoby wykonywać pracę rzecznika nie odnosząc się do tekstów publikowanych przez dziennikarzy. Dotyczy to również cytowania.

tekst do autoryzacji z poodrozy

2007-06-08T01:51:00.000-07:00

Hezbollah, Mafia paliwowa, KGB i GRU, czyli o tym że "w raporcie nic nie ma”

2007-02-20T11:10:00.000-08:00

Korciło mnie od trzech dni. Ale powiedziałem sobie, że słowa nie pisnę dopóki nie doczytam do końca. Doczytałem, nie czytając wcześniej komentarzy bloggerów czy publicystów. W pięć minut po opublikowaniu raportu wyłączyłem również na dobre tvn24. Nie będę pastwił się nad tvnem, bo chyba dla każdego kto oglądał tę stację w dniu publikacji raportu było jasne, że nikt z komentatorów nie miał szans zapoznania się z tekstem. No chyba, że “znał go skądinąd”, że zacytuję Janusz Korwina Mikke ze słynnego filmu.

No więc jestem po. Na początek rozprawię się z dwoma bzdurnymi argumentami które mimo “ciszy medialnej”, którą sobie zaaplikowałem – jednak trafiły do mnie z ust osób, które tej ciszy sobie nie zafundowały.

Raport rozwalił polski wywiad i kontrwywiad wojskowy.

No więc raport świadczy przede wszystkim o jednej rzeczy: wojskowy wywiad i kontrwywiad, jako służby niepodległego państwa polskiego de facto nie istniały. Kadry WSI obsadzane były wyłącznie oficerami wykształconymi na kursach KGB i GRU w Moskwie i na terenie byłego ZSRR. Było to działanie świadomie zaplanowane jeszcze zanim w Polsce doszło do rozmów okrągłego stołu. Dla przykładu - ostatni szef WSI Generał Marek Dukaczewski odbył taki półroczny kurs... w roku 1989. W dodatku informacja ta znalzała się w dokumentach WSI dopiero w roku 2005.

Taka polityka kadrowa spowodowała, że służby kontrwywiadowcze były całkowicie przezroczyste dla rosyjskich służb wywiadowczych, tym należy tłumaczyć fakt, że kontrwywiad WSI przez cały okres swojego funkcjonowania nie złapał ani jednego rosyjskiego szpiega. Jaskrawym przykładem stopnia infiltracji polskich służb przez służby rosyjskie był fakt utrzymywania aż do...2006 roku umowy o wyłączności na serwisowanie wszystkich samochodów należących do WSI, przez rosyjską firmę kojarzoną z tamtejszymi służbami specjalnymi.

Raport przytacza również przykłady operacji, które formalnie miały za cel infiltrowanie rosyjskich służb, a de facto spowodowały infiltrację polskiego wojska przez służby rosyjskie (opisywane w raporcie sprawy związane z korumpowaniem kierownictwa Marynarki Wojennej RP).

W tym sensie oczywistym jest, że argument o “rozwaleniu polskiego wywiadu i kontrwywiadu” pozbawiony jest sensu. Nie da się “rozwalić” czegoś co i tak nie działa.

W raporcie “tak naprawdę nie ma nic poważnego”

Przytoczę więc tylko kilka spraw, które szerzej opisane są w samym raporcie: Raport podaje do wiadomości publicznej faktyczne znaczenie tak zwanego Agenturalnego Wywiadu Operacyjnego, którego agentem był Józef Oleksy. Otóż w dokumencie przywołana jest instrukcja operacyjna Czesława Kiszczaka, który stwierdza, że działalność wywiadowcza PRL ma koncentrować się na Agentrualnym Wywiadzie Strategicznym i Agenturalnym Wywiadzie Operacyjnym (czyli właśnie AWO), “przy czym ten drugi był wyraźnie faworyzowany” (strona 17 raportu). Jeszcze niedawno opinia publiczna nie miała żadnych informacji na temat AWO, niektórzy komentatorzy – w tym sam Oleksy twierdzili, że nie była to żadna służba specjalna, ani nawet jej część. Dzisiaj wiemy, że według samego Kiszczaka – AWO miała być swego rodzaju awangardą wywiadu. Premier Józef Oleksy z pewnością zrobił największą karierę z wszystkich żołnierzy tej jednostki.

Raport informuje też w kilku miejscach o działalności Bronisława Komorowskiego, ministra Obrony Narodowej. I o ile drobiazgi w rodzaju drukowania ulotek Unii Demokratycznej za pieniądze wojska i wykorzystywania samochodów służbowych do ich dystrybucji nie są sprawami o wadze państwowej, o tyle na przykład informacja o tym, że obecny kandydat PO na "premiera z Warszawy" miał zainwestować w roku 1992 około 260 tysięcy marek niemieckich w nielegalny “parabank” prowadzony przez jednego z oficerów WSI wydaje się być informacją sensacyjną. Tym bardziej sensacyjne są informacje o próbach odzyskania tych pieniędzy za pomocą wojskowego kontrwywiadu, kiedy inwestycje się nie powiodły.

Wydaje mi się również, że informacja o handlu bronią z państwami objętymi embargiem ONZ na dostawy broni jest informacją sensacyjną. Do tej pory zajmowali się tym jedynie Franz Maurer, Wolf i Sawczuk (PSY II). Tym bardziej, w zestawieniu z informacją, że różne grupy interesów wewnątrz WSI konkurowały ze sobą na międzynarodowych rynkach broni, wzajemnie podkopując swoją pozycję i szeroko korzystając przy tym ze wspracia służb rosyjskich. Z raportu wynika również, że WSI utrzymywały kontakty handlowe z terrorystami powiązanymi z Hezbollachem i Dżihadem i to w okresie bezpośrednio poprzedzającym i następującym po atakach z 11 września 2001 roku.

Fakt prowadzenia szerokiej współpracy z WSI i Urzędem Ochrony Państwa Jacka Merkla pseudonim “Bankier”, czyli człowieka ściśle związanego ze środowiskiem “gdańskich liberałów” (Tusk, Lewandowski, Bielecki, etc.) i to właśnie w dziedzinie handlu bronią z terrorystami również wydaje mi się informacją nową i istotną.

W raporcie faktycznie znajduje się cała masa potwierdzeń spraw starych i znanych od dawna z publikacji medialnych, lub z obrad komisji śledczej ds Orlenu. Raport potwierdza, że za strukturami mafii paliwowej stoją ludzie WSI, potwierdza całą masę nieprawidłowości przy przetargu na transporter opancerzony fińskiej Patrii (w Polsce Rosomak).

Wreszcie raport opisuję operację ZEN, która w mojej ocenie jest prawdziwą przyczyną dymisji Radosława Sikorskiego. W tej sprawie współpracownicy WSI operujący na terenach, na których Polska prowadziła misje wojskowe dla własnej chęci zysku wprowadzali w błąd najwyższych urzędników państwowych (ministra obrony, prezydenta), a co za tym idzie – również polskich sojuszników, którzy jak twierdzi raport wielokrotnie zwracali uwagę na nieprawdziwe i dezinformujące informacje, jakie przekazywał polskim władzom współpracownik WSI (a wcześniej UOP, który jednak zrezygnował z jego usług) Aleksander Makowski. Służby wywiadu wojskowego jeszcze po wyborach w roku 2005 próbowały tuszować tę sprawę. Raport twierdzi, że służby wojskowe, między innymi za pośrednictwem meldunków Makowskiego nakłoniły ministra Sikorskiego do podjęcia proponowanych przez niego działań i przedstawienia ich w czasie wizyty w USA, jako oficjalnego stanowiska polskiego rządu. Również na podstawie meldunków Makowskiego szef WSI “zimą 2005 sugerował władzom państwowym wprowadzenie w całym państwie nadzwyczajnych środków, mających ochronić przed zamachem terrorystycznym”.

Raport ma oczywiście sporo niedociągnięć, ale tymi zajmują się tak wybitne umysły, że nie będę startował w tej konkurencji i jak przystało na człowieka, którego obowiązuje dyscyplina partyjna dodam jeszcze, że cztery lata temu zapisałem się do partii PiS właśnie ze względu na stosunek tego ugrupowania do działalności sowieckich służb specjalnych w Polsce. Po publikacji tego raportu mam namacalny dowód istnienia woli politycznej do rozwiązania tego problemu. Po raz pierwszy od 1989 roku.

Web 2.0 i następne w kampaniach wyborczych

2007-02-13T14:51:00.000-08:00

W Rzepie sprzed dwóch tygodni znalazły się dwa teksty, dotyczące wykorzystania rzeczywistości wirtualnej w kampanii wyborczej.

Chodzi o dwa biura, jakie kandydaci w francuskiej kampanii wyborczej otworzyli w grze “Second Life”.

Postanowiłem pójść śladem autorów (Grzegorz Dobiecki, Rafał Kostrzyński, Piotr Gillert) i odwiedziłem stronę http://secondlife.com/ Stworzyłem tam wirtualną postać Myster Gibbons i nie bez problemów odwiedziłem biuro Segolene Royal. Bez kłopotu odnalazłem za to wirtualny sztab Jean Marie Le Pena, a zaraz potem doszedłem do piorunujących wniosków.

W polskiej blogosferze, (i nie tylko polskiej rzecz jasna) toczy się dyskusja na temat zjawiska Web 2.0 i jego wpływu na przeróżne sfery życia. Pierwszym pomysłem na moją pracę magisterską kilka lat temu było właśnie wykorzystanie internetu w kampaniach wyborczych, tylko że wtedy internet raczkował, a jego przepustowość i użyteczność pozostawiały wiele do życzenia.

O ile dzisiaj jasnym jest, że serwisy społecznościowe, typu youtube, grono, gmail czy sama blogosfera jako taka wniosły do sporów politycznych zupełnie nową jakość – zrównując w prawach w zakresie tego medium dziennikarzy, internautów i samych twórców polityki, o tyle nie zwróciłem do tej pory uwagi na gry internetowe jako platformy komunikacyjne równoległe, a w przyszłości może nawet nadrzędne względem rozumianych tradycyjnie stron internetowych.

Środowisko, w którym porusza się bowiem bohater użytkownik systemów takich jak second life, to trójwymiarowy świat po którym poruszamy się chodząc, latając lub teleportując się przy pomocy czegoś w rodzaju wewnętrznej hasłowo – graficznej wyszukiwarki, działającej na zasadzie altavisty, googla, yahoo. Środowisko, jak przystało na serwisy web 2.0 współtworzą jego użytkownicy, umieszczając (“budując”) wewnątrz programu dowolne trójwymiarowe konstrukcje. Elementami tych konstrukcji mogą być na przykład ściany budynków, będące jednocześnie plikami video, które uruchamia się wybierając opcję “dotknij”, miniatury stron internetowych, które można prześledzić w osobnym oknie.

Najistotniejszą cechą systemu jest jednak trówymiarowe przedstawienie innych internautów w postaci trówymiarowych awatarów (Mysterów Gibbonsów), widzących się nawzajem i mogących wchodzić w interakcję.

O ile jako gra program SL jest dość nudny i prymitywny, jednak daje on wyobrażenie czym może stać się internet, jeśli obowiązującym standardem w internecie stanie się trójwymiarowe odwzorowanie sieci rozumianej tradycyjnie. Trówymiarowa przestrzeń, po której internauci poruszają się mogąc się ze widzieć i porozumiewać się ze sobą w czasie rzeczywistym stanie się jeszcze jednym internetowym narzędziem skracania dystansu. W kampanii wyborczej we Francji wirtualne biura polityków cieszą się ogromnym wzięciem do tego stopnia, ze politycy i pracujący na ich rzecz konsultanci tworzą własne awatary i pełnią w internetowych biurach zwykłe “polityczne” dyżury.

Czy kolejnym etapem rozwoju sieci będzie wprowadzenie nowego - trójwymiarowego systemu operacyjnego, opartego o sieć internetową, w której komputer osobisty będzie niczym pierwsze tego typu maszyny jedynie końcówką potężniejszego serwera? Wiele na to wskazuje. Serwisy web 2.0 opierają się właśnie na takiej zasadzie. Zintegrowany z pocztą internetową kalendarz plus serwis obsługi plików worda, czy excela jest już dzisiaj standardową usługą gmaila. Youtube, jako ciągle rozwijający się zbiór plików przekazywanych przez użytkowników, czy rodzime grono.net to inne przykłady tego samego fenomenu. Dane magazynowane przez użytkowników tych usług znajdują się na należących do właścicieli serwisów serwarach, niekoniecznie na twardych dyskach użytkowników.

Kiedy któryś z gigantów światowego rynku komputerowego zdecyduje się na wprowadzenie powszechnie akceptowanego trójwymiarowego internetowego systemu operacyjnego zrealizuje się sen takich, jak ja urodzonych w końcu lat 70 użytkowników commodorre c64, czy atari 80 - sen o powszechnej, wirtualnej rzeczywistości.

Tak rozumiana przestrzeń stanie się rzecz jasna – równie szybko jak stał się tradycyjny (stary?) internet przestrzenią sprzedaży, dyskusji no i oczywiście agitacji politycznej. Kampania wyborcza we Francji jest pierwszą odsłoną tego fenomenu i warto pamiętać o tym już teraz.

Kampania z więzienia?

2007-02-09T04:02:00.000-08:00

Dwa dni temu sąd apelacyjny w Paryżu wydał wyrok w sprawie karnej, ciągnącej się od lipca 2004 . Bohater francuskiego ruchu alterglobalistycznego, jednocześnie “antykapitalistyczny kandydat skrajnej lewicy” na prezydenta Francji został oskarżony o zniszczenie genetycznie modyfikowanych sadzonek roślin.

Według swojego oficjalnego życiorysu Jose Bove jest aktywistą politycznym od początku lat 70, kiedy przeniósł się na francuską wieś, założył farmę owiec i zajął się produkcją sera Roquefort. W Larzac - okolicy, gdzie prowadził swoją działalność protestował przeciwko planom rozbudowy bazy wojskowej. W 1981 ta walka przyniosła mu pierwsze polityczne zwycięstwo, decyzję Francoise Mitteranda o zaniechaniu planów rozbudowy bazy. W połowie lat 80 założył Konfederację Drobnych Farmerów, która za cel swoich działań obrała walkę z fast foodami, oraz genetycznie modyfikowaną żywnością.

“To polityczny wyrok, gdziekolwiek skończę – kampania będzie trwała nadal. Być może będę pierwszym francuskim więźniem politycznym, który będzie ubiegał się o mandat prezydenta”. Jak donosi AFP inny skład sędziowski zdecyduje w jaki sposób Bove będzie odbywał swoją karę. Bierze się pod uwagę zarówno ograniczenie wolności z możliwością spędzania długiego czasu poza więzieniem, jak zaopatrzenie kandydata skrajnej lewicy w obrączkę, która kontrolować będzie jego miejsce pobytu.

Jose Bove odbył ma już za sobą trzy wyroki więzienia. Wszystkie związane z działalnością polityczną: w 1999 i 2001 odpowiedział za zniszczenie wybudowanej w połowie restauracji McDonald's, w 2003 został skazany za... niszczenie genetycznie modyfikowanej żywności.

***

Jak widać – nie jest wyłącznie polską specjalnością zakładanie partii agrarnych, których liderzy zajmują się wysypywaniem zboża, blokowaniem dróg, czy walką o interesy drobnych rolników. Analogie między polskim, a francuskim Lepperem ciągnąć można dalej, bo Pan Bove podobnie jak Pan Lepper ma na koncie już kilka politycznych wyroków. Różnica taka, że Lepper nie występował jeszcze w roli więziennego polityka.

Zastanawiające jest też międzynarodowa aktywność jednego i drugiego polityka. Bove Angażował się też bardzo mocno w organizację międzynarodowego poparcia dla Palestyny, oraz działalność Greenpeace. Swoją podróż do Indii w czasie wojny wietnamskiej nazywa do dziś “podróżą inicjacyjną”. Wydaje mi się, że doktoraty honoris causa, podróże do Chin i na Białoruś naszego obecnego wicepremiera są kolejną analogią pomiędzy tymi gentelmanami.

Co ma Sego do Quebecu? Co Kanada ma do Sego?

2007-01-24T08:29:00.000-08:00

Bohater sprzed kilku dni z pewnością powiedział coś, czego mówić nie powienien. Zastanawiam się, czy nie mógł NIE POWIEDZIEĆ jeszcze jednej rzeczy: przyznać, że zdecydowanie najsłabszą stroną Segolene Royal jest... polityka zagraniczna.

Kolejne zagrania Royal na tym boisku są conajmniej zastanawiające.

Tym razem kandydatka socjalistów odniosła się do sytuacji w Quebecu, francuskojęzycznej prowincji Kanady.

Wczorajszy dzień przyniósł kolejne zaskoczenie, tym razem na scenie międzynarodowej: Po zakończeniu poniedziałkowego spotkania z politykiem kanadyjskiej Partii Quebecu Andre Boisclairem Royal przyznała w wywiadzie telewizyjnym, że zarówno Francja, jak i Quebec “dzielą wspólne wartości, wśród nich suwerenność i wolność Quebecu”. Ponadto kandydatka socjalistów na prezydenta Francji na antenie radia Europe 1 wygłosiła zdanie nie mniej prowokujące: “Jak w każdej demokracji, to obywatele w wolnych i suwerennych głosowaniach podejmują decyzje, więc jeśli obywatele Quebecu zostaną o to w odpowiednim czasie poproszeni, to dokonają wolnego wyboru, aby zadecydować o swojej przyszłośc”. Dodała co prawda kilka zdań, mających osłabić jednoznaczne poparcie, jakiego udzieliła Boisaclairemu, typu: “Francja nie będzie dyktować Kanadyjczykom, czy mieszkańcom Quebecu co mają robić, ale z drugiej strony suwerenność i wolność w mojej ocenie są wartościami nie podlegającymi dyskusji”, ale słowa Sego odebrane zostały jednoznacznie, jako złamanie zasady “bez interferencji, bez indyferencji”, którą od lat władze w Paryżu stosują względem francuskojęzycznej prowincji Kanady.

Jeszcze tego samego dnia posypały się na głowę Royal głosy oburzonych polityków kanadyjskich. Premier Stephen Harper: “To wysoce niestosowne, żeby lider obcego państwa wpływał na demokratyczne procesy wewnątrz innego kraju”.

Na ten temat wypowiedział się również urodzony w Quebec City, kanadyjski federalista, liberał i jednocześnie lider kanadyjskiej opozycji Stephane Dion: “Te słowa zaważą na jej wiarygodności. Myślę, że ona po prostu nie rozumie, co powiedziała: nie wypowiada się na temat wewnętrznych spraw zaprzyjaźnionego kraju. Nie życzy się rozpadu zaprzyjaźnionemu państwu. Kanada nie życzy rozpadu Republice Francuskiej. Republika Francuska z pewnością nie życzy rozpadu Kanadzie”. Wywołana do tablicy Royal zaprzeczyła, aby jej deklaracja miała być ingerencją w wewnętrzne sprawy Kanady, ale tych zaprzeczeń nikt chyba nie brał na poważnie.

Ponieważ nie jest to pierwsza kontrowersyjna wypowiedź Royal w sprawach polityki zagranicznej, należałoby zastanowić się czy nie jest to starannie dobrana strategia, mająca na celu zintegrowanie wokół własnej kandydatury wszystkich tych z francuskich wyborców, którzy nie wyznają zestawu euroatlantyckich dogmatów światowej polityki.

Jak do tej pory Segolene zdążyła wypowiedzieć się w kilku kluczowych dla światowej polityki kwestiach. Za każdym razem znacząco różniąc się od stanowiska rządu francuskiego, i co ciekawsze – nigdy nie myląc się w taki sposób, aby prezentować stanowisko zbieżne ze stanowiskiem USA.

Royal wypowiedziała się przeciwko prawu Iranu do posiadania cywilnych urządzeń energetyki atomowej, chociaż stanowisko rządu Francji jest dokładnie odwrotne. Podczas swojej wizyty na Bliskim Wschodzie w czasie spotkania z Alim Ammarem, politykiem Hezbollahu, Royal miałą zignorować jego uwagi, porównujące politykę Izraela na terenie Autonomii Palestyńskiej do działań III Rzeszy na terenie Francji w czasie II Wojny Światowej. Sego ma też na koncie zachwyt nad chińskim systemem sądownictwa. Royal miała porównać go z francuskim i dojść do wniosku, że chiński jest dużo “szybszy i skuteczniejszy”. Dopiero jej polityczni przeciwnicy w kraju przypomnieli o 10.000 wyrokach śmierci, jakie rocznie wydaje chiński wymiar sprawiedliwości, tłumiąc jej zachwyt nad panującym w Państwie Środka ładem i porządkiem.

IMHO nie wydaje się, żeby absolwentka jednej z najlepszych szkół politologicznych na świecie nie dostrzegała tych gaf, zanim je wywoła. Mam nieodparte wrażenie, że każda z tych kontrowersyjnych wypowiedzi ma na celu integracje przeróżnych środowisk wewnątrz Francji.

Być może chodzi o wyróżnienie się na tle głównego konkurenta, który w kwestii polityki zagranicznej, kontrolowanej od wielu lat przez jego niedawnego mentora Jacquesa Chiraca jest ubezwłasnowolniony. Sarkozy po prostu nie może pozwolić sobie w tej dziedzinie na żadne, nawet najbardziej popularne w oczach postępowych środowisk intelektualnych Francji wolty.

Słaba strona szefowej i miesiąc urlopu

2007-01-23T06:39:00.001-08:00

Francuskie media czekają na pierwsze ciosy w kampanii wyborczej. Jeśli chodzi o strzały samobójcze prowadzi na razie sztab Segolene Royal, chociaż nieznacznie bo Sarkozy ma już też na koncie pierwszą wpadkę, związaną ze startem jego strony www.

Parę dni temu w Canal+ rzecznik prasowy kampanii socjalistów (PS) Arnaud Montebourg pozwolił sobie na żart. Na standardowe pytanie dziennikarza o najsłabszy punkt Royal przyznał, że jest nim... jej "towarzysz". Prawie mąż, sekretarz Partii Socjalistycznej i ojciec czwórki dzieci Segolene - Francois Hollande. Ponieważ rzecznik od razu dodał, że to "żart" - nie miał czasu wyjaśnić na czym owa słabość polega. Ponieważ jestem początkującym obserwatorem sceny politycznej nad Sekwaną, to przytoczę tylko powody oczywiste dla gościa z Nowej Europy.

Jest chyba niewiele krajów, poza Francją – w których poważne szanse na prezydenturę ma niezamężna kobieta. Francois Hollande - bohater żartu rzecznika jest mężczyzną jej życia i ojcem jej czwórki dzieci, ale nie jest jej mężem. Z czego to wynika wiedzą na pewno tylko Segolene i Francois. Dziennikarze natomiast domyślają się, że chodzi o trudne doświadczenia rodzinne córki wojskowego urodzonej w Dakarze. Segolene jest jedną z ośmiu dzieci Jacquesa Royala, pułkownika artylerii, który według francuskich mediów miał zwyczaj golić głowy tych ze swoich latorośli, które złamały obowiązującą w domu wojskową dyscyplinę. Segolene miała wyłamać się z tego drygu dopiero po rozpoczęciu studiów (ekonomia) i ukończeniu podyplomowej ENA – prestiżowej szkoły, będącej kuźnią francuskich kadr politycznych. Tam właśnie poznała Hollande, swojego "towarzysza", że będziemy trzymać się nomenklatury zaproponowanej przez rzecznika jej sztabu.

Francois Hollande może faktycznie być główną słabą stroną Segolene z jeszcze jednego powodu. Rok temu to on wymieniany był jako kandydat socjalistów w wyborach prezydenckich roku 2007, przegrał jednak walkę wewnątrz partii. Okazało się, że ten wytrawny polityk – sekretarz PS, były eurodeputowany, a obecnie mer miasta Tulle nie dysponuje choćby połową politycznych atutów swojej lepszej połowy. Po prostu zestarzał się dużo szybciej niż Segolene.

Niepoprawna politycznie wypowiedź w ustach rzecznika partii, która poprawność polityczną wyniosła do rangi cnoty nie tylko we Francji, ale w całej Unii Europejskiej musiała zaskoczyć kandydatkę. Bardziej zaskoczony był pewnie tylko Pan Francois Hollande, a przy okazji niemała rzesza wyborców którzy wydają się popierać Royal właśnie dlatego że posiada jeszcze kilka podobnych "słabych punktów".

Reakcja sztabu socjalistów była błyskawiczna - chwilę po programie Pan Montebourg został zawieszony w pełnieniu swoich obowiązków na miesiąc. A to znaczy, że wróci na dwa ostatnie miesiące kampanii. Sądząc po szerokości uśmiechu, jaki malował się na jego twarzy tuż po tym jak wskazał słaby punkt w kampanii swojej szefowej - możemy spodziewać się ciągu dalszego.

Protesty przeciwko CPE, czyli uwertura francuskiej kampanii wyborczej.

2007-01-23T05:49:00.000-08:00

Rok temu przyjechałem do Strasbourga celem nauczenia się za pieniądze języka, którego nie chciałem uczyć sie za darmo, będąc beztroskim licealistą.

We Francji kończyły się akurat ostatnie przygotowania do kampanii prezydenckiej, bo tak właśnie odbierałem serie demonstracji, które przewijały się wtedy przez najważniejsze miasta Republiki Francuskiej.

CPE – czyli “kontrakt pierwszego zatrudnienia” był pomysłem, który w zamyśle twórców miał doprowadzić do liberalizacji kodesku pracy i obniżenia bezrobocia wśród najmłodszych Francuzów. W skrócie chodziło o zbudowanie dodatkowej formuły stałego zatrudnienia dla młodych ludzi, zgodnie z którą przez okres 2 lat jest ich łatwiej zwolnić, ale z drugiej strony jeśli młodzi pracownicy są przydatni – zaczynają zdobywać doświadczenie, które po 2 latach owocuje pełnym zatrudnieniem zgodnie z obowiązującymi we Francji przepisami socjalnymi, tym samym zdolnością kredytową, szansą na własne mieszkanie i pełną samodzielność. Słowem problem znany z naszego podwórka – restrykcyjne prawo pracy, wysokie koszty zatrudnienia, trudność ze zwolnieniem pracownika, w efekcie rosnące bezrobocie wśród młodych, dobrze wykształconych Francuzów.

O ile świetnie rozumiałem protest związków zawodowych przeciwko takiemu rozwiązaniu, to niespodziewanie dla mnie, gościa z Nowej Europy pomysł ten spotkał się z wściekłą reakcją... mniej więcej połowy elit intelektualno-akademickich dzisiejszej Francji, w tym głównie ze stronych samych studentów.

Wszystkie ważne i nieważne związki zawodowe, wszelkiej maści partie komunizujące i komunistyczne, rastamani przemieszani z alterglobalistami, wielbiciele Mao zbratani z naśladowcami Che Guevary, do tego karni studenci kierunków humanistycznych, masa licealistów i trochę chętnych do manifestowania tak zwanych “zwykłych Francuzów”. W sumie kilka milionów ludzi na ulicach najważniejszych miast spowodowało nacisk tak skuteczny, że temat CPE został złożony do grobu.

Za głównych winowajców protestów (sic!) ulica uznała odchodzącego prezydenta Jacquesa Chiraca, uzależnionego od niego premiera Dominique De Villepeina, oraz kandydata na prezydenta, obecnego ministra spraw wewnętrznych w rządzie De Villepeina Nicolasa Sarkozyego. Słowem burza spadła na francuską prawicę. Problem wysokiego bezrobocia wśród absolwentów szkół wyższych – jak na razie pozostał.

Mnie – gościa zza niedawnej żelaznej kurtyny zastanowiło jedno: ilu polskich studentów wyszłoby dzisiaj na ulicę, żeby protestować przeciwko liberalizacji kodeksu pracy? Chyba niewielu. Z drugiej strony zastanawiam się, jaki wpływ na polską scenę polityczną miałoby wyjście kilku milionów ludzi na ulicę? W jakiejkolwiek sprawie...

* * *

Wspominam sprawę sprzed prawie roku, bo we Francji właśnie rozpoczął się rajd o prezydenturę. Do wyborów pozostało jeszcze 100 dni. Zapowiada się pierwszy wielki pojedynek wyborczy Europy w XXI wieku: stosunkowo młody technokrata, pochodzący z rodziny emigrantów znienawidzony przez ulicę “Szeryf” Sarkozy, a z drugiej strony córka żołnierza, socjalistka o konserwatywnych poglądach na bezpieczeństwo oraz politykę zatrudnienia, niezamężna matka czwórki dzieci Segolene Royal, która w walce o partyjną nominację musiała pokonać swojego życiowego partnera. Piękny wyścig.